ผักหวาน 的个人资料 NaStY PhUK照片日志列表更多 ![]() | 帮助 |
NaStY PhUK~~ยังคงเปนคนเดิม-ของเทอร์~~^^ |
|||||
|
6月11日 เวลาเวลา 2 อาทิดที่ได้ปิดเทอม หลังจากการตรากตรำเรียนซัมเมอร์มากว่า2เดือน
กำลังจะผ่านพ้นไปอย่างเร็วเหลือเกิน เหมือนว่าเพิ่งจะหยุดได้แค่ไม่กี่อาทิด
เวลาเดินไปเรื่อยๆ แต่ชีวิตชั้นสิ ไม่อยากจะเดินไปพร้อมกับเวลาเล้ย 5555+
ชีวิตวันๆที่อยู่กะบ้าน แสนสบาย สบายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว นอน กิน เล่นเนต แล้วก้อกิน
ชีวิตอยู่แบบนี้ตลอดทุกัน พอมาคิดๆดูชีวิตเราก้อไร้สาระดีเหมือนกัน เมื่อไหร่จะเรียนจบ
อยากมีเงิน อยากให้พ่อให้แม่บ้าง มันคงน่าภูมิใจน่าดูเรย แต่เด๋วเวลามันก้อเดินไปเองแหละเนอะ
เออ ตอนนี้มีหน้าที่อีกหน้าที่ ที่เพิ่มขึ้นมา คือ เปนนางพยาบาลสัตว์ เป็นหน้าที่ที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก
เพราะไม่มีใครในบ้านสามารถทำหน้าที่นี้ได้เรย มารวย ใครๆคงรู้จักกันดี อิอิ(หมาพันธุ์ดโกลเด้น)
ที่ซื้อมาในราคาไม่ถูกนัก 55+ ได้โดนคนใจบาป ทำร้ายจนขาหัก ครอบครัวเราก้อพากันไป
โรงพยาบาลที่กำแพงแสน ย้ำว่าครอยครัวเรา เพราะว่าไปกันหมดบ้านค่ะ!!! หมอก้อใส่เหล็ก
ดามขามาเรียบร้อย เดินกระด๊อกกระแด๊ก น่าสงสาร ทีนี้หน้าที่ของเราคือทำแผลค่ะ ทุกๆเยน
จะเหนนางพยาบาลใส่ถุงมือเตรียมที่จะทำแผลทู้กเยน ขัดๆถูๆกัน ทำแผลเสดล้างไม้ล้างมือ
อีกหน้าที่ค่ะ ป้อนข้าวหมาค่ะ มันไม่ยอมกินข้าวค่ะ เราก้อมีหน้าที่ง้อมันค่ะ ป้อนให้ถึงปาก
พูดกะมันให้มันช่วยกินหน่อยเท้อออ น้ำก้อต้องยกให้ถึงปากค่ะ ตอนนี้มันผอมมากเพราะกินทีไร
ก้อจะอ้วกมาตลอด น่าสงสารมาก...แถมตอนนี้มีโรคพ่วงมาอีกโรค พามันไปตรวจเลือดมา
หมอบอกว่าเป็นโรคไตวาย !!!! เป็นอันตรายมาก ตอนแรกหมอจะให้ทิ้งไว้ที่กำแพงแสนเพื่อดุอาการ
แต่ทางครอบครัวเราเห็นว่ามันหลายวันมาก เรยให้หมอเขียนใบส่งตัวแล้วมารักษาที่บ้านเราดีกว่า
จะได้มีคนคอยดูแล ว่าไปแล้วชีวิตสัตว์ก้อเหมือนชีวิตคน มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมด
คิดแล้วปลงสังขาร จิงจิ๊งงง
* จะไปเรียนแล้วนะ พร้อมมั๊ยเนี่ยกู
* ค่าใช้จ่ายเยอะเกิน ตอนนี้ สงสารพ่อแม่จัง
* ส่งกำลังใจให้น้องมารวยกันด้วยนะค่ะ น่าสงสาร
* ชาว 6/3 เราจะมีโอกาสเจอกันบ้างมั๊ยน้อ ปิดเทอมไม่ได้เจอกันเรยนะ
* ชาวแนสตี้ คิดถึงและรักพวกแก มากๆจิงๆ ถึงตัวไม่ได้อยู่ใกล้กันแต่ใจเราส่งถึงกันเสมอเนอะ(ฮอลลี่สู้เขา)
4月6日 เปนอาราย..?เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปงานบวชพระเอมา ได้เจอเพื่อนมากมาย
สนิทบ้างไม่สนิทบ้าง แต่บรรยากาศโดยรวมไม่เลวทีเดียว ไปถึงโต๊ะจีนเต็ม!!!!
เสริมก้อนั่งว่ะ เม้าๆ เมาๆ ไปเรื่อย รู้สึกชีวอตอยากให้กลับมาเปนตอนมัธยม
อารมณ์ตอนนั้นรู้สึกได้ถึงตอนมัธยม อยากหยุดเวลาไว้ที่ตรงนั้น ได้มองใครบางคน
แค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว ไม่รู้ว่าบ้ารึป่าวนะ แต่ว่า2วันที่ไปงานบวช เป็นวันที่อยากไป
อยากไปเร็วๆ พอส่งพระเข้าโบสถ์เรียบร้อยแล้ว สีกาอย่างเราๆ ก้อควรที่จะกลับได้แล้ว
อารายเนี่ย...เวลาของชั้นกะลังจะหมดลงใช่ม่ะ หลังจากร่ำลาเพื่อนฝูง กลับกันหมดแล้ว
อารมณ์เก่าๆก้อกลับมา ทั้งที่ไม่ควรจะกลับมาเลยด้วยซ้ำ พยายามถามตัวเองว่าทำไม
ถึงเป็นแบบนี้ แต่ก้อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย...รู้สึกว่านั่งอยู่เฉยๆน้ำตาจะไหล
พยายามหาอะไรดูหาอะไรทำ แต่มันก้อไม่ช่วยเลยสักนิด เอางี้ นอนเลยดีกว่าจะได้หมดเรื่องราว
ตื่นมาจะได้ลืม ไม่เป็นแบบนั้นสิ พอหลับตาเท่านั้น ความทรงจำเก่าๆย้อนกลับมาหมด
น้ำตาที่พยายามไม่ให้มันออกมา ก้อพรั่งพรูกันออกมาโดยไม่มีการนัดเลย อารายของกูว่ะเนี่ย
ในที่สุดเราก้อต้องเป็นฝ่ายร้องไห้อีกแล้วหรือเนี่ย? ทำไมอารมณ์แบบนี้ต้องเจ็บทุกครั้งไป
เวลาไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลยรึไง เฝ้าถามตัวเอง........
****ทำไมต้องเป็นแบบนี้
*****ทำไมทำกันแบบนี้
******ทำไมไม่เลือกสักอย่างว่าจะไปหรือกลับมา
*******ทำไม ทำไม ทำไม คำถามนี้ก้องอยู่ในหู 3月14日 ปิดเทอม...อันแสนเซงตอนนี้ปิดเทอมมาได้อาทิดนึงแล้ว แต่ว่า......ยังไม่ได้ไปไหนเลย
นอนแหง่กอยู่บ้าน ว่าไปก้อสบายไปอีกแบบ แต่ว่าพอคิดๆๆๆๆๆ
อีกอาทิดเดียวก้อต้องกลับไปเรียน ซำเมอร์ อีกแล้วหรอเนี่ย
อารายๆๆๆชั้นเพิ่งปิดเทอมน่ะยะ เพิ่งปิดได้อาทิดเดียวด้วย
อารายกานเนี่ยจะต้องไป กทม. อีกแล้วหรอ วู้ววววววว
เซง....ไอเราจะไม่ลงซำมงซำเมอร์ก้อไม่ได้ ไม่ลงก้อตาย
สงสัยคงมีข่าวคนเรียนตายแหงๆ ก้อเลยจำใจต้องลงไป
ต้องเจียดเวลาที่ได้เคยนอน เคยได้เที่ยว เคยได้เล่นเกม
ไปเรียน เพื่อ... เพื่ออารายนะหรอ ก้อคงเพื่อตัวเองอีกนะแหละ
ทำเพื่อตัวเองแท้ๆ แต่ก้อมานั่งบ่นๆๆๆ ก้อมันแอบเซงนี่หว่า
เปนปีแรกที่ต้องเสียเวลาที่มีค่าสุดๆนี้ไป แทนที่จะได่ใช้เวลา
สามเดือนในการนอนนนน ใช้เวลาให้มันไม่คุ้มค่า ทำอารายได้อย่างช้า
ไม่ต้องรีบ เวลาเปนของชั้น ใครจะทำไม แต่ก้อยังไงก้อต้อง ไฟท์ กันต่อไป
พีเอส
>อยากไปเที่ยว ไม่รุปิดเทอมจะได้ไปรึป่าว ไม่เหนมีใครพูดเรื่องนี้เลย เฮ้ออ
>คิดถึงเพื่อนชาวแนสตี้ ชาวหกทับสาม และเพื่อนๆๆๆๆๆที่ร๊ากทั้งหลาย จะได้เจอกันมั๊ยน้อ 1月9日 MODE:สะใจปนเซงมาเริ่มที่เรื่อง เซง ก่อนอาทิดนี้ไม่รู้เปนไร มันอารมไม่ค่อยจะดี เซงๆ
ไม่อยากจะพูดจะจากะใครๆ อยากอยู่เงียบบนห้อง ไม่อยากออกไปไหน
ไม่อยากพบปะใคร ไม่อยากทำอารายเลยสักอย่าง อยากอยู่อย่างเดียยวคือ
กลับไปนอนที่บ้าน แต่ไม่ใช่เพราะอยากกลับบ้านอย่างเดียว คิดๆดู สาเหตุ
อีกอย่างก้อน่าจะเปนเรื่องคะแนนมิดเทอมที่เพิ่งสอบเมื่อตอนก่อนปิดปีใหม่
คะแนนออกมา มันเซงๆตัวเอง ว่ามันน้อยอ่ะ แต่ก้อโทดใครไม่ได้ นอกจากโทดตัวเอง
เนอะ แล้วเมื่อวานนี้คะแนนตัวหลักก้ออกมา วิชานี้ตอนหลังสอบเสดเปนอารายที่
เครียดมาก คิดอยู่อย่างเดียวว่ายังไงๆ ก้อคงไม่ผ่าน ร้องไห้ๆๆๆ จนพอจะทำใจได้แล้ว
ก้อเลยเดินไปดูคะแนนกะเพื่อน ขณะเดินไปก้อเดินทำใจไปด้วยกลัวรับมันไม่ได้
พอไปถึงบอร์ดคะแนนก้อควานหาๆๆ เลขนักศึกษา แทบกรี๊ดๆ ยืนอึ้งๆๆ อ๊า!!!!
คะแนนได้ยี่สิบเอ็ดจุดสามเต็มสามห้า ว๊าวววววววว แล้วมีนอยู่ที่สิบสี่
เปนไปได้ไงว๊า พระเจ้าช่วยกล้วยทอดแล้ว อยากจะกรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เปนเพราะว่า
ตอนก่อนออกจากห้องสอบคราวนั้น ส่วนใหญ่ทุกคนก้อจะออกมาพูดกันเรื่องข้อสอบ
ว่าทำอย่างนู้นอย่างนี้ มีการประมาณการคะแนนกันด้วย เอาหล่ะสิ กูไม่เหนเหมือนใคร
งานเข้าแน่กู เลยเสียใจไปพักใหญ่ แต่พอรู้คะแนนแล้วก้อกลายเปนเรื่อง สะใจ สะใจตัวเอง
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เครียดทำไมเนี่ยกู เสียสุขภาพจิตหมด วู้ววววววว ไร้สาระทั้งนั้น
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โว๊ะโห๊ะๆๆๆ กรี๊ดๆๆ ฮ่าๆๆๆ จบๆๆ พอๆๆ เด๋วจะบ้าก่อนเรียนจบ
พีแอนด์เอส
% ขอบคุณพ่อแม่ที่เปนกำลังใจให้ตลอดมา ให้สู้ใหม่เริ่มต้นใหม่
% ขอบคุณปุ๋ยแอนด์ปิ่นที่ส่งข้อความมาเปนกะลังใจในวันที่เสียใจ อิอิ
% ขอขอบคุณชาวแนสตี้ ที่อยู่ด้วยกันไม่เคยห่าง ยังไงๆก้อรักพวกมึง หนิ
% เพื่อนๆเก่าๆจ๋า อยากเจอพวกคุณจังเลย เปนอย่างไรกันบ้าง
% จะยังมีใครเล่นสเปซแบบกูมั๊ยเนี่ย??? 12月11日 กลับมาอีกครั้งขณะนี้เวลา 10.15 น. เพิ่งตื่นมากินข้าว แล้วก้อไม่มีอารายทำ
ก้อเลยนึกถึงสเปซที่ปล่อยร้างมานานแรมปี งี้แหละน๊า
เจอของใหม่(hi5)ก้อเลยไปหลงมันอยู่พักใหญ่ คุยกะคนนู้นคนนี้ เลยไม่ได้กลับมาเขียนเสปซอีกเลย วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจ
ในวันเซงๆ ก้อเลยเอาซะหน่อยว่ะแต่ก้อไม่รุจะเขียนไรเนอะ
เพราะนอนแต่อยู่บ้าน ไม่ได้พบปะผู้คนหมายถึงเพื่อนเก่าน่ะ
วันนี้ก้อเอาแค่นี้ก่อนล่ะกัน ถ้าอารมณ์เปลี่ยวอีกเมื่อไหร่
จะเข้ามาในสเปซนี้อีก
* คิดถึง แนสตี้จังเลย
* น้องเขียวเราจะไปโกอินเตอร์แระ 555+
* เพื่อนที่ ม. โอเค คิดว่าน่าจะไปได้สวย
* อารมแปรปรวน
* อย่าทำแบบนี้
* บ๊าย บาย |
||||
|
|