ผักหวาน's profile NaStY PhUKPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
June 11 เวลาเวลา 2 อาทิดที่ได้ปิดเทอม หลังจากการตรากตรำเรียนซัมเมอร์มากว่า2เดือน
กำลังจะผ่านพ้นไปอย่างเร็วเหลือเกิน เหมือนว่าเพิ่งจะหยุดได้แค่ไม่กี่อาทิด
เวลาเดินไปเรื่อยๆ แต่ชีวิตชั้นสิ ไม่อยากจะเดินไปพร้อมกับเวลาเล้ย 5555+
ชีวิตวันๆที่อยู่กะบ้าน แสนสบาย สบายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว นอน กิน เล่นเนต แล้วก้อกิน
ชีวิตอยู่แบบนี้ตลอดทุกัน พอมาคิดๆดูชีวิตเราก้อไร้สาระดีเหมือนกัน เมื่อไหร่จะเรียนจบ
อยากมีเงิน อยากให้พ่อให้แม่บ้าง มันคงน่าภูมิใจน่าดูเรย แต่เด๋วเวลามันก้อเดินไปเองแหละเนอะ
เออ ตอนนี้มีหน้าที่อีกหน้าที่ ที่เพิ่มขึ้นมา คือ เปนนางพยาบาลสัตว์ เป็นหน้าที่ที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก
เพราะไม่มีใครในบ้านสามารถทำหน้าที่นี้ได้เรย มารวย ใครๆคงรู้จักกันดี อิอิ(หมาพันธุ์ดโกลเด้น)
ที่ซื้อมาในราคาไม่ถูกนัก 55+ ได้โดนคนใจบาป ทำร้ายจนขาหัก ครอบครัวเราก้อพากันไป
โรงพยาบาลที่กำแพงแสน ย้ำว่าครอยครัวเรา เพราะว่าไปกันหมดบ้านค่ะ!!! หมอก้อใส่เหล็ก
ดามขามาเรียบร้อย เดินกระด๊อกกระแด๊ก น่าสงสาร ทีนี้หน้าที่ของเราคือทำแผลค่ะ ทุกๆเยน
จะเหนนางพยาบาลใส่ถุงมือเตรียมที่จะทำแผลทู้กเยน ขัดๆถูๆกัน ทำแผลเสดล้างไม้ล้างมือ
อีกหน้าที่ค่ะ ป้อนข้าวหมาค่ะ มันไม่ยอมกินข้าวค่ะ เราก้อมีหน้าที่ง้อมันค่ะ ป้อนให้ถึงปาก
พูดกะมันให้มันช่วยกินหน่อยเท้อออ น้ำก้อต้องยกให้ถึงปากค่ะ ตอนนี้มันผอมมากเพราะกินทีไร
ก้อจะอ้วกมาตลอด น่าสงสารมาก...แถมตอนนี้มีโรคพ่วงมาอีกโรค พามันไปตรวจเลือดมา
หมอบอกว่าเป็นโรคไตวาย !!!! เป็นอันตรายมาก ตอนแรกหมอจะให้ทิ้งไว้ที่กำแพงแสนเพื่อดุอาการ
แต่ทางครอบครัวเราเห็นว่ามันหลายวันมาก เรยให้หมอเขียนใบส่งตัวแล้วมารักษาที่บ้านเราดีกว่า
จะได้มีคนคอยดูแล ว่าไปแล้วชีวิตสัตว์ก้อเหมือนชีวิตคน มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมด
คิดแล้วปลงสังขาร จิงจิ๊งงง
* จะไปเรียนแล้วนะ พร้อมมั๊ยเนี่ยกู
* ค่าใช้จ่ายเยอะเกิน ตอนนี้ สงสารพ่อแม่จัง
* ส่งกำลังใจให้น้องมารวยกันด้วยนะค่ะ น่าสงสาร
* ชาว 6/3 เราจะมีโอกาสเจอกันบ้างมั๊ยน้อ ปิดเทอมไม่ได้เจอกันเรยนะ
* ชาวแนสตี้ คิดถึงและรักพวกแก มากๆจิงๆ ถึงตัวไม่ได้อยู่ใกล้กันแต่ใจเราส่งถึงกันเสมอเนอะ(ฮอลลี่สู้เขา)
April 06 เปนอาราย..?เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปงานบวชพระเอมา ได้เจอเพื่อนมากมาย
สนิทบ้างไม่สนิทบ้าง แต่บรรยากาศโดยรวมไม่เลวทีเดียว ไปถึงโต๊ะจีนเต็ม!!!!
เสริมก้อนั่งว่ะ เม้าๆ เมาๆ ไปเรื่อย รู้สึกชีวอตอยากให้กลับมาเปนตอนมัธยม
อารมณ์ตอนนั้นรู้สึกได้ถึงตอนมัธยม อยากหยุดเวลาไว้ที่ตรงนั้น ได้มองใครบางคน
แค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว ไม่รู้ว่าบ้ารึป่าวนะ แต่ว่า2วันที่ไปงานบวช เป็นวันที่อยากไป
อยากไปเร็วๆ พอส่งพระเข้าโบสถ์เรียบร้อยแล้ว สีกาอย่างเราๆ ก้อควรที่จะกลับได้แล้ว
อารายเนี่ย...เวลาของชั้นกะลังจะหมดลงใช่ม่ะ หลังจากร่ำลาเพื่อนฝูง กลับกันหมดแล้ว
อารมณ์เก่าๆก้อกลับมา ทั้งที่ไม่ควรจะกลับมาเลยด้วยซ้ำ พยายามถามตัวเองว่าทำไม
ถึงเป็นแบบนี้ แต่ก้อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย...รู้สึกว่านั่งอยู่เฉยๆน้ำตาจะไหล
พยายามหาอะไรดูหาอะไรทำ แต่มันก้อไม่ช่วยเลยสักนิด เอางี้ นอนเลยดีกว่าจะได้หมดเรื่องราว
ตื่นมาจะได้ลืม ไม่เป็นแบบนั้นสิ พอหลับตาเท่านั้น ความทรงจำเก่าๆย้อนกลับมาหมด
น้ำตาที่พยายามไม่ให้มันออกมา ก้อพรั่งพรูกันออกมาโดยไม่มีการนัดเลย อารายของกูว่ะเนี่ย
ในที่สุดเราก้อต้องเป็นฝ่ายร้องไห้อีกแล้วหรือเนี่ย? ทำไมอารมณ์แบบนี้ต้องเจ็บทุกครั้งไป
เวลาไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลยรึไง เฝ้าถามตัวเอง........
****ทำไมต้องเป็นแบบนี้
*****ทำไมทำกันแบบนี้
******ทำไมไม่เลือกสักอย่างว่าจะไปหรือกลับมา
*******ทำไม ทำไม ทำไม คำถามนี้ก้องอยู่ในหู March 14 ปิดเทอม...อันแสนเซงตอนนี้ปิดเทอมมาได้อาทิดนึงแล้ว แต่ว่า......ยังไม่ได้ไปไหนเลย
นอนแหง่กอยู่บ้าน ว่าไปก้อสบายไปอีกแบบ แต่ว่าพอคิดๆๆๆๆๆ
อีกอาทิดเดียวก้อต้องกลับไปเรียน ซำเมอร์ อีกแล้วหรอเนี่ย
อารายๆๆๆชั้นเพิ่งปิดเทอมน่ะยะ เพิ่งปิดได้อาทิดเดียวด้วย
อารายกานเนี่ยจะต้องไป กทม. อีกแล้วหรอ วู้ววววววว
เซง....ไอเราจะไม่ลงซำมงซำเมอร์ก้อไม่ได้ ไม่ลงก้อตาย
สงสัยคงมีข่าวคนเรียนตายแหงๆ ก้อเลยจำใจต้องลงไป
ต้องเจียดเวลาที่ได้เคยนอน เคยได้เที่ยว เคยได้เล่นเกม
ไปเรียน เพื่อ... เพื่ออารายนะหรอ ก้อคงเพื่อตัวเองอีกนะแหละ
ทำเพื่อตัวเองแท้ๆ แต่ก้อมานั่งบ่นๆๆๆ ก้อมันแอบเซงนี่หว่า
เปนปีแรกที่ต้องเสียเวลาที่มีค่าสุดๆนี้ไป แทนที่จะได่ใช้เวลา
สามเดือนในการนอนนนน ใช้เวลาให้มันไม่คุ้มค่า ทำอารายได้อย่างช้า
ไม่ต้องรีบ เวลาเปนของชั้น ใครจะทำไม แต่ก้อยังไงก้อต้อง ไฟท์ กันต่อไป
พีเอส
>อยากไปเที่ยว ไม่รุปิดเทอมจะได้ไปรึป่าว ไม่เหนมีใครพูดเรื่องนี้เลย เฮ้ออ
>คิดถึงเพื่อนชาวแนสตี้ ชาวหกทับสาม และเพื่อนๆๆๆๆๆที่ร๊ากทั้งหลาย จะได้เจอกันมั๊ยน้อ January 09 MODE:สะใจปนเซงมาเริ่มที่เรื่อง เซง ก่อนอาทิดนี้ไม่รู้เปนไร มันอารมไม่ค่อยจะดี เซงๆ
ไม่อยากจะพูดจะจากะใครๆ อยากอยู่เงียบบนห้อง ไม่อยากออกไปไหน
ไม่อยากพบปะใคร ไม่อยากทำอารายเลยสักอย่าง อยากอยู่อย่างเดียยวคือ
กลับไปนอนที่บ้าน แต่ไม่ใช่เพราะอยากกลับบ้านอย่างเดียว คิดๆดู สาเหตุ
อีกอย่างก้อน่าจะเปนเรื่องคะแนนมิดเทอมที่เพิ่งสอบเมื่อตอนก่อนปิดปีใหม่
คะแนนออกมา มันเซงๆตัวเอง ว่ามันน้อยอ่ะ แต่ก้อโทดใครไม่ได้ นอกจากโทดตัวเอง
เนอะ แล้วเมื่อวานนี้คะแนนตัวหลักก้ออกมา วิชานี้ตอนหลังสอบเสดเปนอารายที่
เครียดมาก คิดอยู่อย่างเดียวว่ายังไงๆ ก้อคงไม่ผ่าน ร้องไห้ๆๆๆ จนพอจะทำใจได้แล้ว
ก้อเลยเดินไปดูคะแนนกะเพื่อน ขณะเดินไปก้อเดินทำใจไปด้วยกลัวรับมันไม่ได้
พอไปถึงบอร์ดคะแนนก้อควานหาๆๆ เลขนักศึกษา แทบกรี๊ดๆ ยืนอึ้งๆๆ อ๊า!!!!
คะแนนได้ยี่สิบเอ็ดจุดสามเต็มสามห้า ว๊าวววววววว แล้วมีนอยู่ที่สิบสี่
เปนไปได้ไงว๊า พระเจ้าช่วยกล้วยทอดแล้ว อยากจะกรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เปนเพราะว่า
ตอนก่อนออกจากห้องสอบคราวนั้น ส่วนใหญ่ทุกคนก้อจะออกมาพูดกันเรื่องข้อสอบ
ว่าทำอย่างนู้นอย่างนี้ มีการประมาณการคะแนนกันด้วย เอาหล่ะสิ กูไม่เหนเหมือนใคร
งานเข้าแน่กู เลยเสียใจไปพักใหญ่ แต่พอรู้คะแนนแล้วก้อกลายเปนเรื่อง สะใจ สะใจตัวเอง
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เครียดทำไมเนี่ยกู เสียสุขภาพจิตหมด วู้ววววววว ไร้สาระทั้งนั้น
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โว๊ะโห๊ะๆๆๆ กรี๊ดๆๆ ฮ่าๆๆๆ จบๆๆ พอๆๆ เด๋วจะบ้าก่อนเรียนจบ
พีแอนด์เอส
% ขอบคุณพ่อแม่ที่เปนกำลังใจให้ตลอดมา ให้สู้ใหม่เริ่มต้นใหม่
% ขอบคุณปุ๋ยแอนด์ปิ่นที่ส่งข้อความมาเปนกะลังใจในวันที่เสียใจ อิอิ
% ขอขอบคุณชาวแนสตี้ ที่อยู่ด้วยกันไม่เคยห่าง ยังไงๆก้อรักพวกมึง หนิ
% เพื่อนๆเก่าๆจ๋า อยากเจอพวกคุณจังเลย เปนอย่างไรกันบ้าง
% จะยังมีใครเล่นสเปซแบบกูมั๊ยเนี่ย??? December 11 กลับมาอีกครั้งขณะนี้เวลา 10.15 น. เพิ่งตื่นมากินข้าว แล้วก้อไม่มีอารายทำ
ก้อเลยนึกถึงสเปซที่ปล่อยร้างมานานแรมปี งี้แหละน๊า
เจอของใหม่(hi5)ก้อเลยไปหลงมันอยู่พักใหญ่ คุยกะคนนู้นคนนี้ เลยไม่ได้กลับมาเขียนเสปซอีกเลย วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจ
ในวันเซงๆ ก้อเลยเอาซะหน่อยว่ะแต่ก้อไม่รุจะเขียนไรเนอะ
เพราะนอนแต่อยู่บ้าน ไม่ได้พบปะผู้คนหมายถึงเพื่อนเก่าน่ะ
วันนี้ก้อเอาแค่นี้ก่อนล่ะกัน ถ้าอารมณ์เปลี่ยวอีกเมื่อไหร่
จะเข้ามาในสเปซนี้อีก
* คิดถึง แนสตี้จังเลย
* น้องเขียวเราจะไปโกอินเตอร์แระ 555+
* เพื่อนที่ ม. โอเค คิดว่าน่าจะไปได้สวย
* อารมแปรปรวน
* อย่าทำแบบนี้
* บ๊าย บาย September 24 สอบอีกแว้วหวัดดีเพื่อนฝูง กว่าจะอัพได้ คอมพ์ค้างเป็นสิบ สงสัยจะแย่แล้วคอมพ์กู เออ ใกล้สอบอีกแล้ว ถึงเวลาที่กูจะเครียดอีกแล้ว แต่ครั้งนี้กูไม่รู้ว่ากูจะติดเอฟ รึป่าวนะสิ กูดันไม่ทะเลาะกับอาจารย์ แม่งพูดไม่รู้เรื่อง เช็คกูขาด 6 ชั่วโมง ทั้งที่กูเข้า สาดดดดดดด คะแนนเก็บก้อไม่รู้เป็นไงบ้าง แต่การสอบครั้งนี้กูพยายามไม่เครียดมาก กูเริ่มรู้สึกว่ากูจะบ้าแล้ว เรื่องเครียดเข้ามาไม่เว้นวัน กูเลยปลงๆล่ะ แล้วอีกอย่างมีคนขู่กูเรื่องเรียนไว้มากว่าเรียนยากมากมาย ทำให้กูตาเหลือกอีก แต่ไงก้อต้องสู้ๆ ชิมิ?? ตอนนี้กูพักอยุ่บ้าน 2 อาทิด เพื่อเตรียมตัวสอบ กูดีใจโคดๆอ่ะได้กลับมาอยุ่บ้าน ฟามสุขๆๆๆ ที่จิงกูก้อไม่มีอารายจะอัพมากหรอก เพราะเรื่องที่กูจะอัพ กูลืมไปแล้ว ตอนที่กูจะอัพทีไรคอมพ์กูก้อค้างซะทุกที พอคราวนี้อัพได้ กูดันไม่ค่อยมีเรื่องเล่า ซะงั้น อิอิอิอิอิอิ ---ฝากถึงเพื่อนกู-- //เมื่อวันที่เราไปแด๊กเหล้ากันที่ห้องหมิว กูสุขสุดๆๆ// //จิ๊บ เก่งขึ้นมากเว้ย ป๊อก 10// //กูคิดถึงเพื่อนทุกคนหว่ะ// //เราเจอกันทุกเดือนได้มั๊ยมึง กูว้อน// //เป็นเพื่อนกันได้เสมอ// //ใครคิดถึงกู ยกมือขึ้น 55+// August 24 สุดๆไปเล้ยผ่านมาแล้ว ทั้งวันแม่และวันเกิดแม่กู กูขอบอกว่ากูเต็มที่สุดๆกะมันไปเลย มันมีความคิด ความรู้สึกนึงมันเข้ามา กูคิดว่า กูเคยซื้อของให้คนคนๆนึงราคาเป็นพัน โดยที่ตอนนั้นกูไม่คิดเชี้ยไรเลย กูยังซื้อให้เขาได้ แล้วทำไม ตอนนี้วันเกิด วันแม่ แม่ของกูแท้ๆ ทำไมกูจะซื้อให้เขาบ้างไม่ได้ว่ะ กูโมโหตัวเองมาก ตอนนั้น แล้วกูก้อคิดว่ากูต้องทำสุดๆ เพื่อแม่บ้างแล้วหล่ะ หลังจากที่กูเคยคิดมาก เสียดายตังกับสิ่งที่ซื้อ แต่ปีนี้กูขอ วันแม่กูไปดูของมา กูได้ เป็นตุ๊กตา ตากะยายยืนข้างกันข้างล่างเป็นดอกมะลิล้อมรอบอยู่ในตู้กระจก อย่างสวยอ่ะ กูชอบ ต่อกะพี่เจ้าของร้านจนกูอ้ายอายอ่ะ แล้วกูก้อได้มันมาเป็นของขวัญวันแม่ให้แม่กู แล้วเมื่อวานวันเกิดแม่กู กูกะว่าจะกลับมาซื้อของให้แม่ แต่กลับมาฝนดันตกอีก กูเลยไม่ซื้อ แต่อีกวันกูทำเป็นออกไปดูเขาซ้อมกีฬาสีที่วิสุทธ แต่กูไปซื้อเค้กที่สเว่นเซ่นมาให้ จุดเทียนเดินมาเลย กูแอบเห็นแม่กูน้ำตาคลอ กูก้อปลื้มนะ ที่กูได้ทำสิ่งดีๆเหล่านี้ๆให้แม่ของกู กูโคดซึ้งหว่ะ.......ตั้งแต่กูกลับมาเป็นโสด....กูก้อเริ่มกลับมาสนใจคนรอบข้างมากขึ้น หลังจากที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจกันมากมาย ได้คุยกันมากขึ้น กูบอกตรงๆ เวลาที่พวกมึงมานอนที่บ้านกูกันทีไร กูไม่อยากให้พวกมึงกลับกันเลย แล้วก้อเวลาที่ไป กทม. กูไม่อยากไปกะเพื่อนๆเพราะว่าเวลาที่ต้องจากกัน มันจะทำให้กูน้ำตาไหล กูไม่ได้เว่อนะ กูรู้สึกจิงๆ กูเป็นคนขี้เหงา ยิ่งช่วงนี้เหงาหนักมาก ทุกวันกูต้องโทหาแม่ พ่อ น้อง คุยกันสักนิดก้อได้ ไม่งั้นกูเหงาตาย โรคใหม่ เหงาตาย ...แต่ก้อต้องทนใช่มั๊ยมึง กูอยุ่คนเดียวมาได้ตั้งหลายปี แล้วทำไมตอนนี้กูจะอยู่คนเดียวอีกไม่ได้ว่ะ จิงมั๊ย เออ..แสดงความเสียใจกะเพื่อนๆกูที่ตอนนี้กลับมาโสดเป็นเพื่อนกูอีก2 คน และก้อแสดงความยินดีกะเพื่อนกูที่มีแฟนอีก 2 คน ....พอๆๆวันนี้แค่นี้ล่ะกันเพื่อน คิดถึงมากเว้ย
*******ปอลอ******** ^กูเหงาว่ะมึง^ ^กูรัก พ่อ แม่ น้องกูที่สุด^ ^กูรักเพื่อนวิสุทธคนเดิมของกู^ ^อาทิดที่ผ่านมากูเนือยๆ เป็นห่าไรไม่รู้ชีวิตกู^ ^แสดงความดีใจกะกูหน่อย กูสอบผ่าน มีนทุกตัวเยยยยยย^ ^เพื่อนแท้ในมหลัยหายากม่ะ???????^ ^สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดยอดดดดดดดดดด^
August 08 เส็ดสิ้น..ในอาทิดที่ผ่านมา เป็นอาทิดที่กูทรมานมาก เพราะกูต้องสอบ กูบอกตามตรงในเวลาที่กูเรียนตั้งแต่อนุบาลจนถึง ม.6 9 ปี เป็นการสอบที่กูเครียดมากที่สุด เพราะเมื่อก่อนกูคิดว่า เด๋วกูตกก้อต้องมีเพื่อนกูตกเป็นเพื่อนกันอย่างน้อยหนึ่งคนล่ะว้า แต่ตอนนี้ไม่แล้วสิ ถ้ากูตกก้ออายแน่ สาดดดดดด เพราะคนอื่นเขาอาจจะผ่านกันหมดเลยก้อได้ เหลือกูโง่อยู่คนเดียว แล้วกูก้อคิดว่าทำไมกูถึงโง่ขนาดนี้ คนอื่นเขาเก่งๆกันทั้งนั้น ถึงแม้บางคนอาจจะคิดว่า ม.เอกชนจะมีเด็กเก่งเหรอ แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คนที่เข้ามา ม.เอกชน ไม่ใช่แต่เอนไม่ติดเพียงอย่างเดียว แต่เด็กเก่งๆเยอะมาก อย่างห้องกูมีเด็กซิ่ลมาจากวิดวะ ธรรมศาสตร์คนนึง แมร่ง แค่นี้ก้อทำให้กูหวั่นไหวแล้ว กูกลัวตกอยู่คนเดียว กูกลัวสายตาเพื่อนที่มองกู ว่าจะเป็นยังไง เมื่อก่อนกูอาจไม่แคร์ แต่ตอนนี้กูก้อรู้สึกขึ้นมาบ้าง 55+........แต่มันก้อผ่านมาแล้ววันที่เลวร้ายสำหรับกู สอบเส็ดกูรีบกลับบ้านเลย ทั้งที่มหาลัยกูไม่ปิดมหาลัยโลก แต่เพื่อนที่ห้องกูนัดกันหยุด ก้อดี จะได้พักเหนื่อย หยุดมาเอาความรักจากพ่อแม่และคนรอบข้างไปให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยเข้าไปเผชิญกับโลกกว้าง(เพียงลำพัง)
@@สุดท้าย@@ --กูขอบคุณกำลังใจจากพ่อแม่และน้องกูที่โทให้กำลังใจกูทุกวัน ทำให้กูมีแรงสู้ต่อไป-- --ขอบคุณกำลังใจจากคนรอบข้างที่มีให้กูเสมอมาก รักพวกมึง-- --ขอโทษเพื่อนที่อยากพบกูที่ กทม. มันคงจะยากนิดนึง เพราะกูกลับบ้านทุกอาทิด ถ้าอยากพบกูกลับมาเมืองกาญจน์เมื่อไหร่ พบกันได้ ตลอดเวลา-- --สักวันฉันจะดีพอสำหรับคุณ-- July 21 ในวันข้างหน้า มึง!!!เคยคิดกันป่ะว่าในอนาคตข้างหน้า อีก 1 เดือน 2 เดือน หรือเป็นปีเราจะเป็นยังไงกัน มีคนบอกกูว่า ตอนนี้ก้อยังโทหาเพื่อนกันอยู่ รอดูอีกสักพักเด๋วก้อคงห่างกันแล้ว เพราะต่างคนต่างมีเพื่อนใหม่ เพื่อนเก่าก้อคงจะไม่ค่อยได้ติดต่อกัน มึง…กูบอกตามตรงเลยนะว่ากูกลัว กูไม่อยากจากพวกมึงไปเลย เพราะอารายรู้มั๊ย เพราะพวกมึงคือกำลังใจที่สำคัญของกูเลยนะ มึงจะอย่าเพิ่งจากห่างหายไปกันเลยได้มั๊ย อยู่กะกูก่อน กูเหงา ทนกูอีกหน่อยได้ป่ะ กูรักพวกมึงนะ
**ฝากถึงเพื่อน** 1.ไอนัท ดูท่าว่าจะมีความสุขกะเพื่อนนะ บ้านไม่ยอมกลับเลย ทั้งที่ห่างกันนิดนึง ยังไงก้อดูแลตัวเองดีๆหล่ะ ตกลงปลงใจกะใครก้อบอกด้วยนะ แม่ชี 2.ไอจิ๊บ ถ้ากูไม่โทไป มันก้อไม่โทมาเหมือนกันนะ ท่าทางคงมีความสุข คิดถึงหว่ะ 3.ยัยหมิว เป็นผู้ใหญ่ที่สุดแล้วมั้งในกลุ่ม ประสบการณ์สอนให้เทอร์เข้มแข็ง และเทอร์ก้อรวยเสน่มากมาย ยังไงก้อหาเผื่อเพื่อนๆด้วยนะ 55+ 4.นู๋อ้อม ไม่ค่อยเป็นห่วง เพราะรู้ว่าเทอร์มีคนคอยดูแลอย่างดีอยู่แล้ว ใช่ม้า 5.จีจี้ โทคุยกันตลอด ไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ มีอารายก้อปรึกษากูได้นะเว้ย 6.อิตั้ง คงมีความสุขอยู่ในคณะ เพราะผู้ชายเยอะ เทอร์เลยกลายเป็นหญิงเถื่อนไปแล้วมั้ง คิดถึงมึงอิตั้งไม่มีคนคอยจิกหัวกู 7.ฮอลลี่ กูรู้ว่ามึงกำลังอึดอัดอยู่ กูก้อขอเป็นกำลังใจให้มึงสู้ต่อไป เพราะว่ามันเป็นความฝันที่มึงฝันไว้ ยังไงก้อพยายามทำให้ได้นะ 8.บอย คนนี้ดูท่าว่าจะมีความสุขมากที่สุดแล้ว เฮฮากับเพื่อนๆทั้งวัน ยังไงอย่าเพิ่งลืมกันก่อนนะ กูรักมึง 9.ปั๊ก กูสงสารมึงจิงๆ ทั้งเรียนทั้งทำงาน เหนื่อยแย่เลย มึงมีอารายให้กูช่วงก้อบอกได้เลยนะ กูเต็มใจ 10.ปุ๋ย ได้ข่าวว่าเรียนหนัก ยังไงก้อเป็นกำลังใจให้นะ 11.เอ ไม่ได้เจอกันเลย ตั้งแต่แยกย้ายกันไป คิดถึงนะ หวังว่าคงสบายดี 12.ตั้น เรื่องในอดีตถ้าตั้นลืมมันได้เมื่อไหร่ วันนั้นตั้นจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุด อย่างที่เคยบอกประจำ อย่าไปคิดมาก 14.ไอซ์ ไม่รู้ว่าเทอร์เป็นยังไงบ้าง แต่ผักหวังดีกับเทอร์เสมอ ตั้งใจเรียนนะ คนคนนี้จะเป็นกำลังใจให้ตลอดไป 15.ตูนชาย เป็นห่วงมึงหว่ะคนนี้ ทำตัวดีๆหน่อย อย่างที่เคยคุยกันไป ทำให้ได้นะ
16.นิรันและนที ฝึกหนัก แต่ผลที่ได้มาก้อถือว่าคุ้ม สู้ๆต่อไปนะ
17.ไผ่ สู้เพื่อแม่โว้ยยยยยยย
18.ออฟ ได้ข่าวว่าอ่านหนังสือดึกดื่น ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะ เป็นห่วง
19.มาร์ท ไม่ค่อยได้คุยกันเลย แต่รู้ว่าเข้ามาอ่านในนี้บ้าง ก้อขอให้โชคดีนะ
20.เจ๊ก ไม่ได้ติดต่อมึงเลย สามีสุดที่รักของกู กูคิดถึงมึงมากมาย ไม่มีคนมาด่ากูว่า “ปากดี”
21.ต้อม สมหวังไปอีกหนึ่งด้านการเรียนและความรัก ขอให้ประสบความสำเร็จแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะ
22.ตั้ม ถึงไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เวลาเจอกันที เราก้อเหมือนปกติอย่างเคย เพราะว่าเรามีอุดมการณ์คล้ายๆกัน คือ อยากกลับบ้าน ดูแลตัวเองดีๆนะ
23.วรพจน์ กูเป็นห่วงมึงมากจิงๆ ถ้ามึงยังแดกเหล้าอยู่แบบนี้ ถ้าคิดจะเลว ก้อเลวให้พอตัว อย่าตามคนอื่นให้มากนัก เพื่อนสำคัญนะมึง
24.นน อยู่บ้านช่วยพ่อแม่ขายของ เป็นลูกที่ดี ตั้งใจเรียนล่ะกัน เพราะมันต้องช่วย(เหลือ)ตัวเอง เว้ย
25.ตัวกูเอง มึงต้องเข้มแข็ง กับปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต กูเชื่อว่าสักวันต้องเป็นวันของมึง กูขอให้มึงมีความสุขทุกๆเรื่องเว้ย
*******ถึงเพื่อนที่ไม่ได้กล่าวถึง อย่าเพิ่งน้อยใจนะ เผอิญว่าเนตมันค่อนข้างที่จะเน่า เลยพิมได้ไม่ครบทุกคน เอาเป็นว่า กูรัก คิดถึง เป็นห่วง พวกมึงเหมือนเดิม และไม่มีวันเปลี่ยนแปลงด้วย**********
July 13 เสียงแหบ เสียงแห้ง และแล้ววันเฟรชชี่ก้อเส็ดสิ้นลงซะที รุ่นพี่นัดกูมา ม. ตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพื่อไปแต่งตัว มัดผม ยังกะไปเดินแบบ พอ 8 โมงก้อพาขึ้นแสตน ก้อมาถึงช่วงที่ห้องกูต้องประกวดกองเชีย ในการแสดงนั้นก้อมีร่มเข้ามาเป็นอุปกรณ์ด้วย และแล้วความซวยมันก้อมาตกที่กูค่ะ ตอนที่เขาให้หุบร่มพร้อมๆกัน ของกูดันหุบไม่ลงค่ะ กูก้อเอามายัดไว้ตรงหว่างขาขณะที่มันบานแบบนั้นแหละ กูก้อเรียกให้คนข้างๆช่วยกูหุบร่ม แต่ไม่มีใครสนใจกูอ่ะ มันจริงจังกะการทำท่าบนแสตนยังกะแข่งทีมชาติ แต่กูก้อพยายามยัดมันลงไปข้างล่างแสตน เฮ้อ โดนหักคะแนนตรงกูแน่เลย!!! พอช่วงบ่ายก้อให้เข้าหอประชุม มีการประกวดดาวเดือน แล้วก้อประกาดผลกองเชียร์ ผลปรากดว่าเดือนห้องกู ได้เป็นเดือนคณะบัญชีเฟ้ย กูกรี๊ดซะเสียงแหบเสียงแห้ง แล้วก้อประกาดผลกองเชียร์ห้องกูได้ที่ 2 ก้อยังดีว่ะ แต่ถ้ากูทำไม่ผิดคงได้ที่1แล้วมั้ง อิอิ กูก้อกรี๊ดซะ อ่อ มีประกวด นักร้องลูกทุ่งด้วย ห้องกูก้อลง แล้วกูก้อลุกขึ้นเต้น กูทนไม่ไหวแล้ว มานั่งแอ๊บเรียบร้อยกูทนไม่ได้ กูก้อเลยปลดปล่อย นิดนึง พอเป็นพิธี แล้วก้อมีผูกข้อมือ บายศรี ก้อให้อาจารย์กะรุ่นพี่ผูก กูก้อได้ซะเต็มมือ แล้วก้อมีคอนเสิด วงแรก เอลิเซ่ กูก้อเต้นได้นิดนึง โชว์เสต็ปนิส แล้วก้อโต๋ มึงเอ้ย น่ารักมากมายอ่ะกูกรี๊ดไปด้วยร้องเพลงไปด้วย ...อ่านปากของฉันนะ ว่ารักโต๋....กูร้องพร้อมกรี๊ดเสียงดังมาก แล้วก้อมี วงฟลัว แล้วก้อแทททูคัลเลอร์ หลังๆกูร้องไม่ค่อยเป็น คอนเสิดจบ5ทุ่มกว่าๆ มีคนมาชวนกูไปแดกเหล้าเฟ้ย กล้าชวนกูก้อกล้าไป ทั้งที่ไม่สนิทเชี้ยไรกันเลย หนึ่งในนั้นมีคนที่กูแอบปลื้มอยู่ด้วย กูก้อเลยไป แอบแรด แล้วก้อมีเดือนและดาวของคณะไปกินด้วย ไปกัน 7 คนได้ ก้อกินกันจนถึงเที่ยงคืนกว่ากูก้อกลับ เพราะว่าหอเพื่อนอีกคนจะปิด กูแอบเซ็งเล็กๆ อิอิ เพราะคนที่กูชอบยังไม่กลับ อีกอย่างกูยังไม่เมาเรย แต่กูไม่ชอบบรรยากาศอยู่อย่างเดียวแหละ เข้าไปกูแทบหายใจไม่ได้ ในนั้นอ่ะ แอร์เย็นยังกะเข้าโลกเหนือแล้วกลิ่นอากาศมีแต่บุหรี่ แล้วไม่มีไฟซักดวง กินกันมืดๆ กูเทเหล้าหกอ่ะ เพราะมองไม่เห็น ผู้หญิงก้อเต้นกันยังกะคนบ้า โยกเป็นพิธีก้อพอมั้งเจ๊ แต่กูก้อมีประสบการณ์แล้ว ก้อดี กูจะได้รู้ไว้ว่ามันเป็นยังไง แล้วกูก้อขึ้นหอนอน ตื่นมาอีกที กูไปเรียนตอนเช้าไม่ทัน เลยไม่ไปเรย แต่ได้ยินแว่วๆมาอีกว่า อาทิดหน้ามันชวนกูไปกินอีกแล้ว แมร่ง เห็นกูกินนิดกินหน่อยล่ะก้อชวนเลย ก้อดีกูถือโอกาสปลดปล่อยโว้ยยยยยย แต่ยังไงก้ไม่ให้เสียการเรียนแน่นอน กูสัญยา
**ปอลอ**
*อาทิดนี้กูได้ปลดปล่อย กูรู้สึกดีขึ้นมานิด ทำให้กูลืมๆอารายได้บ้าง*
*กูจะไม่เรียบร้อยอีกต่อไป*
*กูคิดถึงพวกมึงจิงๆว่ะ 6/3 และ แนสตี้ทุกคน*
*วันที่ 28 ก.ค นี้พวกมึงกลับมาเจอกันนะเว้ยที่อาป๋า อยากให้มา*
*มิตรภาพของเรายังเหมือนเดิมใช่มั๊ย*
*กูยืนยันคำเดิม กูร๊ากกกกกพวกมึง เว้ย*
July 06 ประกาศ....หาแฟน ตอนนี้นี้กูรู้สึกเหงามากกกกก มากว่าปกติที่เคยเป็น พอได้อยู่กะตัวเองเพียงลำพัง ความคิดเก่าๆมันย้อนกลับมา ทำให้กูรู้สึกคิดถึง....แต่มันก้อคงมีอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วใช่มั๊ย พวกมึงกูผิดมั๊ยที่กูคิดถึงเค้า???ฮือๆๆๆ กูบอกตรงๆเลยว่า กูเหงาจริงๆ ถึงแม้ว่าจะมีพวกมึงอยู่ข้างๆกูก้อตาม แต่บางทีมึงเข้าใจป่ะ พอเห็นคนโน้นคนนี้เค้ามีแฟน มันทำให้กูไม่คิดไม่ได้ จิงๆ กูก้อไม่เข้าใจตัวเองนะเว้ยว่าทำไมกูถึงไม่เกลียดเค้า แต่ทำไมเค้าถึงไม่ชอบกู? ทำไมว่ะ มึงคิดว่ากูจะมีแฟนมั๊ยเนี่ย กูเริ่มกลุ้ม กูจะขึ้นคานมั๊ย เอางี้พวกมึงต้องช่วยกูหาแฟน 555+ มึงคงรู้เสปคกูกันนะ หล่อเหี้ยๆ เถื่อน คนดีกูไม่ชอบ เอามาทำไม กุชอบเหี้ยๆ มีให้กูสักคนมั๊ยว่ะ กุไม่ได้พูดเล่นนะ กูเอาจิง เออ!เมื่อวานกูกลับบ้านเจอ ท่านหม่องกะกอล์ฟห้อง2ด้วย กูดีใจมากว่ะ เพราะกูไม่ค่อยได้เจอใคร อ่อ นอกจากเมื่ออาทิดที่แล้ว เจอตั้ม นัท หมิว ไปแดกเหล้ากันมาแล้วแต่ไม่เมากูเสียดาย เออ กูไปเจอนุ้ยมาด้วย กูกะอีนัททักกันสุดริด แต่เขาทำเป็นไม่รู้จักกู กูเสียใจมาก ไรว้า เพื่อนกันห่างกันไม่ถึงปีจำพวกกูไม่ได้ซะแล้ว
ตอนนี้กูเริ่มมีเพื่อนเพิ่มมากขึ้น เป็นกลุ่มนึงมี 12 คน มีชื่อว่า ปุ๋ย2คน ปิ่น เบสท์ คิงส์ โจ บาส แนน น้ำ โอ โบว์ แล้วก้อกู ไม่ค่อยสนิทกันหรอก เพราะว่าเป็น 3กลุ่มมารวมกัน ไม่เหมือนแนสตี้ของพวกกู ยังไงกูก้อยังลืมเพื่อนไม่ได้ว่ะ เป็นเพราะว่าพวกมึงดีกะกูแบบนี้ กูจึงไม่ลืมมึง
++ฝากคำ++
-กูเหงาจิงๆ ทำไมไม่มีคนเข้ามาในชีวิตกูบ้างว่ะ
-กูแอบอิจฉาเพื่อนในกลุ่มกูมีแฟนกันหมดทุกคนเลย
-ทำไมคนที่ชอบกู กูจึงทำใจชอบเขาไม่ได้ว่ะ
-ฝากบอกเค้าที ว่ากูคิดถึงเค้าว่ะ เป็นห่วง แบบว่าเป็นห่วงอยู่ห่างๆล่ะกัน T_T
-กูรักพวกมึงว่ะ
-มึงว่ากูเสี้ยนม่ะ มาพรรณาเรื่องผู้ชายให้พวกมึงฟัง
-กูชอบผู้ชายเหี้ยๆว่ะ สัด
-ตอนนี้เมนส์กูมาไม่ปกติอีกแล้ว เหตุเพราะความเครียด กูล่ะเครียดกับโรคนี้จิงๆ
-บอยกะปั๊ก กูเม้นให้ไมได้ 2 คนเลยไม่รู้เป็นไร รู้แค่ว่าเป็นห่วงและคิดถึงก้อพอ
-พอๆๆพร่ามพอแล้ว มีอารายโทหากูที่เบอเดิม 085-8446192 โทได้ตลอดชีวิตเว้ย
June 29 อยู่คนเดียว อาทิดที่ผ่านมากูอยู่คนเดียวแล้ว เพราะว่าพี่กูไม่เสบย กูเลยจำเป็นที่ต้องอยู่คนเดียว วันที่กูไป กทม. กูออกจากกาญจน์ตั้งแต่บ่าย2 แต่ แมร่งว่าจะถึง กทม.6โมงเย็นเข้าไปแล้ว กูเหนื่อยแบบสัดๆอ่ะ กูท้อมาก แต่กูก้อต้อปลอบตัวเองว่ายังไงกูก้อต้องอยู่คนเดียวให้ได้ จิงมั๊ยมึง? แล้ววันที่กูอยู่คนเดียว มันเกิดขึ้นตอนกลางคืนเว้ย ตัวเชี้ยไรไม่รู้แมร่งกันกู กูแพ้สิ ผื่นขึ้นหน้า ขึ้นขาแขนหมดเลย กูไม่ได้นอนเลยคืนนั้น มัวแต่เกาเป็นลิงทั้งคืน ตอนบ่ายๆโทเล่าให้แม่ฟัง แม่ก้อบอกกูว่าทำไมไม่โทหาเขา กูก้อบอกว่าจะให้โทได้ไงหล่ะตี 2 เข้าไปแล้ว แม่ก้อเลยเชิงว่าๆกูว่า วันหลังจะดึกแค่ไหน เป็นอารายก้อต้องโทหาเขา กูปลื้มมาก แม่กู ตอนเย็นกูเลยไปซื้อยาฉีดยุงมาฉีดทุกซอกทุกมุมห้อง กูฉีดแทบหมดกระป๋องอ่ะ แบบว่าให้ตายกันไปข้างไม่มึงก้อกู แต่กูว่ากูจะตายเอา แมร่งเหม็นชิบ...แล้ววันพฤหัสก้อมีไหว้ครู กูก้อคิดวางแผนว่าจะโดดแล้วกลับบ้านเลย กูว้อนบ้านอย่างแรง แต่ว่ารุ่นพี่มาบอกกูว่าเขาเช็คกิจกรรม กูเลยต้องเข้า พอเสร็จแล้วต้องซ้อมเชียร์ กูเลยโดดแมร่งมันคนเดียวเลย กลับบ้าน ไม่มองหน้ามองหลังห่าไรแล้ว ก้อกูจะกลับ แล้วทั้งพี่รหัสกูและพี่ที่เป็นคนคุมกูโทตามกูกันหย่าย กูก้อใช้วิธีตอแหลอันน้อยนิดของกูว่ากูไม่สบาย เวลาคุยไปก้อไอ แค่กๆๆๆ ไป กูตอแหลประมาณ5นาทีพี่ถึงยอมวางสายแล้วก่อนวางมีการบอกกูว่าอาทิดหน้าน้องห้ามโดดนะเพราะว่าจะซ้อมเสาและอาทิด ให้น้องช่วยพี่หน่อย กูก้อคิดว่า ฝันไปเถอะมึง กูจากลับ ยังไงกูก้อกลับ กลับมาถึงกาญจ์บ่าย2ครึ่ง แม่ชวนกูไปวัดที่เด็ก วส. บวชกัน เอานมไปถวาย กูรู้สึกอิ่มบุญมาก........เห็นมั๊ยว่ากาญจน์มีอารายดีๆเยอะแยะ ทำให้กูสบายใจด้วย กูอยากเรียนจบไวๆ กูจะได้กลับมาอยู่บ้านซะที เฮ้อ
**ปัจฉิมลิขิต**+
^^ตอนนี้หัวใจกูเต้นไม่เป็นจังหวะเลยว่ะมึง กูไม่รู้ว่ากูเป็นอาราย
^^ทำไมตอนที่กูกลับมาอยู่บ้านวันเวลามันผ่านไปเร็วจังเลยว่ะ ไม่เหมือนตอนกูอยู่ที่นู่นช้าฉิบหาย
^^ขอโทษ จี หมิว ปลั๊ก ด้วยที่ไปหาไม่ได้ เดี๋ยวเราต้องพบเจอกันอีกแน่นอน
^^อยากให้ถึงวันเข้าพรรษาไวๆ กูจะได้หยุด แล้วก้อจะแดกเหล้าเข้าพรรษา 555+
^^ขอโทษบางคนนะที่ไม่ได้ติดต่อไปบ้างเลย แต่กูคิดถึงมึงน๊า
^^มิตภาพของเราจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน เฟ้ย รักพวกมึงหว่ะ ไอสาดดดดดดดดด June 22 เดือนซวยๆ ตั้งแต่อาทิดที่แล้วที่กูกลับมา เรื่องซวยๆมันผ่านเข้ามาในชีวิตกูมากมายจิงๆ จนกูรับไม่ไหว กูจะเล่าให้ฟังเป็นอันดับๆเลยว่ากูไปเจออารายมาบ้าง
1.วันศุกร์ที่แล้วพ่อกูขับรถไปชนเขามา กูก้อแอบคิดว่ากูเป็นตัวซวยรึป่าววะที่กลับมาบ้านแล้วทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน วันนั้นกูร้องไห้เลย ร้องตอนที่แม่และน้องออกไปดูพ่อ แล้วเขาไม่ให้กูไปมึงคิดว่ากูเป็นตัวซวยมั๊ย???
2.วันเสา ตอนเที่ยงคืนกูอกหัก ตอนนั้นกูก้อร้อง แบบว่าฟูมฟายมากมายอ่ะ แต่ก้อได้เพื่อนช่วยปลอบใจ ขอบใจเว้ย
3.วันอาทิดแม่ไปส่งกูที่ กทม. พอแม่หันหลังกลับ น้ำตากูไหลพราก กูไม่เข้าใจตัวเองมากว่าช่วงนั้นทำไมปัญหามันต้องเข้ามาในชีวิตกูพร้อมๆกันด้วยว่ะ กูร้องนานมากๆๆ
4.วันอังคารวันที่กูไปเรียน กูไปลืมของไว้ในเซเว่น ซึ่งในนั้นมีหนังสือกับชีทที่เพิ่งซื้อมาและใบลายเซ้นรุ่นพี่ที่ให้ไปขอกันมาซึ่งจะส่งแล้ว แล้วก้อมีใบเช็คชั่วโมงที่อาจารย์สั่งหนักสั่งหนาว่าห้ามหาย แล้วกูก้อไปหาคนเดียว ไม่เจอ พี่กูเลยมาดูให้ดันเจออีกแมร่ง ก้อรอดตัวไป
5.วันพุธ เขาให้แบ่งกลุ่มทำงาน กูก้อพยายามหากลุ่มอยู่ แต่เพื่อนที่มีอยู่1 คนเนี่ยบอกว่าเด๋วก้อมี แล้วกูก้อมี แล้วอาจารย์ก้อสั่งงานกูก้อเลยบอกเพื่อน1คนนี้ว่าเด๋วกูกลับบ้านเด๋วกูไปทำเองก้อได้ แต่เพื่อน 1 คนนี้ไปบอกคนที่อยู่ในกลุ่มว่า เด๋วมันจะไปทำเอง เหมือนแบบว่าเอาหน้าอ่ะ มึงเข้าใจป่ะ กูจี๊ดมากอ่ะแต่กูก้อไม่ได้โวยวายอารายนะ เก็บเอาไว้มาระบายให้พวกมึงฟังเนี่ย
และนี่ก้อคือเรื่องราวซวยๆที่ผ่านเข้ามาในชิวิตกูพร้อมกัน ภายในเวลาแค่ 1 อาทิดเองแล้วต่อจากนี้อีกไม่รู้กี่อาทิดกูจะต้องเจออารายอีก กูจะรับมันได้มั๊ย แล้วตอนนั้นกูจะมีใครคอยอยู่ข้างๆกูมั๊ย กูบอกตรงๆช่วงนี้กูไม่ค่อยแยแสกับโลกสักเท่าไหร่ แต่กูก้อต้องยิ้มสู้กับปัญหาที่มันเดินมาหากูเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าบางครั้งกูอาจจะต้องเดินเพียงลำพังก้อตาม......
++ปล.++
*ขอบคุณหมิวมากนะที่วันนั้นรับฟังกู ถึงแม้ว่ามึงจะหลับไปแล้วแต่มึงก้อยังฟังกู ซึ้งมึงจิงๆ*
*ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อนะที่คอยเป็นกำลังใจให้กูตลอดเวลา*
*จะมีใครอยู่ข้างกูอีกมั๊ย*
*บางทีความรู้สึกเจ็บเราก้อต้องซ่อนมันไว้ข้างในแล้วยิ้มออกมา ถึงแม้ว่าบางครั้งยิ้มนั้นจะไม่ค่อยจริงใจก้อตาม แต่กูอยากบอกว่า กูทำได้แค่นี้ก้อบุญแล้ว*
*กูต้องเข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ*
*เมื่อโดนความรักทำร้ายให้กับชายชั่วปากหวาน ทิ้งไปซะวันวานลุกขึ้นมาเดินต่อ อย่าไปท้อแค่ผู้ชายคนเดียว คิดซะว่าเยี่ยวผิดทาง ผู้ชายไม่มีค่าอะไรหรอก*
June 15 กลับมาแล้ววววว เมื่อวานกูออกเดินทางจาก กทม. ตั้งแต่ 5 โมงเย็น ระหว่างกูนั่งรถก้อมีผู้ชายมานั่งข้างกู กูก้อไม่เข้าใจ ที่มีเหลือเป็นร้อย ทำไมมึงไม่นั่ง (กูนั่งทั้งคนไม่ถึง 10 คน) เขาก้อมาชวนกูคุย ถามกู ชื่ออาราย อายุเท่าไหร่ กูเริ่มไม่ไว้วางใจ แล้วยังถามกูอีกว่าโทสับกูโนเกียเครื่องนี้ซื้อมาเท่าไหร่ กูไม่อยากจะบอกเลย ว่ามึงมองยังไงเป็นโนเกียว่ะ ของกูซัมซุงชัดๆ กูเริ่มระแวง กูเลยคิดจะโทสับหาเพื่อน กูคิดถึงจีจ้ก่อนกูก้อโทไป แมร่ง จีปิดเคื่องชาร์ตแบต อีกแล้ว ทีนี้กูนึกไม่ออกเลยว่าจะโทหาใคร แต่สวรรค์ทรงโปรดกู ตั้นโทหากู กูรู้สึกโล่งใจ กูก้อพยายามชวนตั้นคุยไปเรื่อยเกือบชั่วโมง ไอคนข้างๆกู สะกิดกูดิกๆๆ บอกว่า น้องคุยโทสับมากไม่ดีนะ จะทำให้ปวดหูเขาเคยคุยแล้ว ปวดหูมาก กูก้อไม่ฟังหันหน้าเข้าหน้าต่าง กูก้อคิดอีกว่ามันก้อเรื่องของกูอีกหล่ะ กูคุยของกูเป็นประจำอยู่แล้ว คุยกะตั้นไปเรื่อยๆ ไอคนนั้นมันก้อสะกิดกูเรื่อยๆเช่นกัน สักพักกูก้อวาง มันก้อคุยต่ออีกนะ น้องได้ใส่คอนแทคเลนส์ป่าว อย่าไปใส่นะ มันจะทำให้เป็นหนองในตา กูก้อพยักหน้าหงึกๆ แล้วจีก้อโทกลับมาหากูไอคนข้างๆมันเริ่มสะกิดกูอีกแล้ว ว่ามันจะลงหนองปรือ จะมีรถไปมั๊ย กูก้อบอกกูไม่รู้แล้วมันก้อพูดอีกนะ สงสัยจะตกรถ แต่ดีนะที่ไม่เจ็บ กูก้อยิ้มแหะๆ มุขควายๆ เข้าไม่เล่นกันแล้ว แล้วกูก้อหันไปคุยโทสับต่อสักพักแล้วก้อวาง กูก้อพยายามไม่หันไปมองทางมัน หันหน้ามองไปทางหน้าต่าง เผอิญว่าผ่านทุ่งนาพอดี มันก้อพูดขึ้นมาอีก บ้านน้องทำนาทำสวนรึป่าวกูก้อบอกว่า ไม่ทำ แล้วกูก้อหันกลับไป มันก้อพร่ำต่ออีกนะว่า ทุ่งนานี่สวยนะ เขียวขจีเหมือนบ้านน้องมัน อยุ่ติดริมแม่น้ำ มันก้อไปนั่งตกปลา เปิดเพลงจากโทสับน้องเครื่องละ 6พันกว่าบาทฟัง น่าสนุกเชียว จะพร่ำให้กูฟังทำไมว่ะ กูไม่อยากรู้โว้ย มันคุยแมร่งตลอดทางอ่ะ พอใกล้จะถึงบ้านมันเพิ่งคิดได้มั้งว่าที่นั่งมันเหลือเยอะ มันเลยย้ายไปตรงข้าม กูทนเบียดกะมึงมา 2 ชม. ตัวแทบติดหน้าต่าง ทำไมมึงคิดได้ฟ่ะ ไอควายเอ้ย พอกูจะลงรถอีก หันมายิ้มกะกูแล้วบอกกูว่าจะไปแล้วนะ กูล่ะเซง บอกกูทำไม มึงจะไปไหนก้อเรื่องของมึง กูไม่เกี่ยว แล้วกูก้อกลับบ้านนอน แมร่งเหนื่อยมาทั้งวันเลย กูเซง กทม.มากคนเชี้ยไรว่ะ สัดๆ
**ความในใจ**
+กูคิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะเฟ้ย+
. +กูคิดอยากอยู่ กาญจนบุรีไปตลอดชีวิต+
+ถ้ากูเสียใจ มึงจะอยู่ข้างกูป่ะว่ะ มึงเตรียมพร้อมให้ดีเลย+
+กูขอเวลาอีก 1 เดือนนะ +
+อยากซ้อมเชียร์ช่ายม่ะ ซ้อมให้ตลอดนะ+
+เคยได้ยินป่ะ ทำข้างนอกให้สดใส แต่ข้างใน ช้ำ นี่แหละกู+
June 09 รัฐ&เอกชน ช่วงนี้กูรู้สึกว่ากูจะอัพเรื่องเรีนยกูบ่อยมาก และครั้งนี้ก้ออีกเช่นกัน หลังจากได้กลับมาอยู่ที่บ้าน กูก้อได้คิดอารายอีกมากมาย และที่กูคิดและได้คุยกะเพื่อนๆที่ส่วนมากเรีนยอยู่ ม.รัฐ กันเป็นส่วนใหญ่ กูรู้สึกอีกแล้วว่า สังคมมันต่างกันยังไงไม่รู้หว่ะ หรือว่ากูคิดไปเองก้อไม่รู้นะ แต่กูรู้สึกอ่ะ ว่าสังคม ม.รัฐ จะสนิทกันเร็วกว่า สังคม ม.เอกชน เพราะต่างคนต่างไม่ถือตัว แต่ก้อไม่รู้หว่ะ เพราะกูเพิ่งไปมาแค่ 2 วัน ต่างจากพวกเพื่อนกูเขาเรียนกันหมดแล้ว เออ กูโทไปหาอิเขียวมา มันร้องไห้เว้ย มันบอกว่ามันเหนื่อย รุ่นพี่ก้อซ้อมรับน้องจนดึกดื่น ข้าวก้ออิ่มไม่อิ่ม กูหล่ะสงสารมันจิงๆ แต่ส่วนใหญ่ช่วงนี้ เขาต้องซ้อมรับน้องกันแล้วใช่ม่ะ ซ้อมตั้งเดือนนึงแหนะ เด๋วก้อคงถึงตากูแล้วมั้ง แต่กูหวังว่ากูคงไม่โดนรุ่นพี่ว้ากนะ กูไม่ชอบ 55+ เอ กูโทหาเพื่อนช่วงนี้รู้สึกว่าจะไม่ว่างกันหมดเลย รู้ป่ะว่ากูเหงา แต่กูก้อรู้ว่าพวกมึงคงเหนื่อยจากการซ้อมกันมั้ง ยังไงก้ออย่าลืมคิดถึงกูกันบ้างหล่ะ แค่คิดก้อยังดี วันนี้พอแค่นี้หล่ะกัน พรุ่งนี้กูต้องไปเรียนจิงๆแล้ว กูยังไม่รู้วะตากรรมชีวิตกูเรย
**จากจัย**
*คิดถึงเพื่อนๆว่ะ ทุกคนเลย*
*กูจะไปเรียนแล้วนะ*
*แม่กูไปส่งอีกตามเคย*
*กูกลับบ้านวันพฤหัส กูจะโดดซ้อมได้ป่ะว่ะ*
*แฟนกูไม่มีเวลาให้หรือว่ากูคิดไปเองว่ะ กูแอบเส้าอีก*
*นู๋บอย ผักเม้นในสเปซบอยมิได้ เป็นไรไม่รู้ อย่าแอบน้อยใจนะ แล้วจะพยายามใหม่*
*Nasty Girlsยังอยุ่ครบมั๊ย กูรักพวกมึงนะ จงเจริญๆ*
June 06 หอการค้า วันเสาที่ผ่านมากูได้ย้ายของไปที่หอแล้วเป็นอารายที่น่าเบื่อมาก ไม่มีไรทำแต่วันอาทิดแม่พากูไปหัดนั่งรถ
เผื่อเวลากลับบ้านกูจะได้นั่งกลับถูก แต่ก้อเหนื่อยอีกเช่นกันร้อนๆก้อร้อน เมืองห่าไรไม่รู้
วันที่4 มิ.ยกูต้องไปปฐมนิเทดแล้ว บอกตรงๆกูไม่รู้สึกตื่นเต้นไรเลย กูก้อไปลงชื่อ แล้วก้อเข้าไปนั่งในห้องประชุม
แล้วเขาก้อให้ถามชื่อคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เผอิญข้างๆกูเป็นผู้ชาย2คน กูก้อคิดว่าเขาคงเป็นสุภาพบุรุษถามกูก่อน
แต่ไม่ค่ะ กูกลับต้องเป็นคนถามมันก่อนทั้ง2 คนเลย อายเหี้ยไรไม่รู้ ก้องี้แหละมั้งคณะบันชี มีแต่พวกเรียบร้อย
คณะกูมี 700 กว่าคน เยอะโคด แล้วก้อแยกตามคณะก้อได้มีการเห็นหน้ากันบ้าง กูก้อมองผู้ชายก่อนเลย ไม่ได้เพราะ
ความหื่นนะ แต่กูหาผู้ชายที่เหมือนเพื่อนกู ที่เฮ้วๆ ฮาๆ แล้วกูก้อเจอ กลุ่มนึง ท่าทางจะเฮ้ว ผู้ชายคนนึงกูรู้สึก
หน้าตาคุ้นๆ หน้าคล้าย อุ้ย(เพื่อนไอซ์)+ที(เพื่อนออฟ)แล้วอีกอย่างออกแนวเหี้ยๆ ไม่หล่ออารายมาก กูชอบ
แต่วันนั้นก้อไม่มีไรมากมายกลับหอ 5 โมง เหนื่อยนะทั้งๆที่แค่นั่งฟังทั้งวัน เบื่อๆด้วย แม่กูก้อดูแลกูเต็มที่
วันที่สองวันนี้น่าจะเริ่มมีกิจกรรมอารายมากขึ้น ก้อมีนะ ให้รู้จักเพื่อนมากขึ้น ก้อทำให้กูได้มองเพื่อนที่อยู่ห้องเดียว
กะกูออกเป็น 2 แบบ คือ 1. พวกที่เรียบร้อย หวานๆ นิ่ม แทน
ตัวเองว่าเค้า กูรู้สึกฟังแล้วแสลงหูไงไม่รู้ เพราะเพื่อนกูไม่เคยพูดเยี่ยงนี้กะกู กูก้อรู้สึกแปลก ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วพวกที่ 2.เป็นพวกที่พูด อัธยาศัยดี แต่เป็นคุณหนูหน้าใสๆ เด็กกรุงเทพ ว่างั้น กูก้อรู้สึกอีก ว่า
คุณหนูเหรอ มันก้อไม่ใช่กู ก้อกูพูดเหน่อหนิ แต่การพูดเหน่อนี้กูไม่รู้สึกอายไรเลย จยเพื่อนกูบอกว่า
มึงอายบ้างเหอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอช่วงบ่ายก้อเขาห้องประชุมอีก เพราะว่าจะมีกิจกรรม ให้บูมแต่ละคณะ
แต่ละกลุ่ม ก้อร้องๆเต้นๆเหมือนตามเคย แล้วก้อ
มีพิธีบายสี กูนั่งจนเมื่อยอ่ะ กว่าจะเส็ด พอ6โมงเย็นจะปล่อยกลับแล้ว กูก้อดีใจดิ กูจะได้กลับเมืองกาญจน์แล้ว
แต่ว่าเขาให้มีการลอดซุ้มอีก กูก้อแอบคิดว่า เดี๋ยวกูต้องเปื้อนแน่เลย แต่ไม่ค่ะ มีซุ้มให้กูลอดจิง แล้วก้อมีที่ฉีดผ้า
ใส่น้ำมาคอยฉีดพวกกูอยู่ 2-3 กระบอก โอ้ย เปียกจิงๆ (ประชด) แค่นี้แหละ การลอดซุ้ม คือกูอยากถามว่า
เสียเวลาทำซุ้มเพื่อ.....ให้กูเดินผ่านไปดีๆดีกว่าป่ะ แต่รุ่นพี่ก้อน่ารักดี หน้าตาดีกันแทบทุกคน
ผู้คนที่กูมองเห็น ผู้หญิงนี่ก้อน่ารักเกือบทุกคนเลย ยกเว้นกู หน้างี้ใสๆ สวยๆ ขนาดกูเป็นผู้หญิงด้วยกัน กูยังแอบ
มองเลย น่ารักเยอะโคดๆอ่ะ ส่วนผู้ชาย ก้อมีหน้าตาดีบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นคณะอื่น พวก มนุษย์ หน้าตาดีเยอะ
พวกหล่อใสๆอ่ะ แต่กูก้อมองหาหล่อเหี้ยๆของกู ก้อมีเจอบ้างประปราย แต่น้อยนิดนึง เออ กระเทยกะเกย์นี่ก้อเยอะ
โคด แมร่งผู้ชายก้อมีน้อยอยู่แล้ว ยังจะมาเป็นกันอีกนะ กูหล่ะเซง เออ กูลืมบอกไปรุ่นพี่กูชอบรุ่นพี่คนนึง อยู่กลุ่ม
เดียวกะกูนี่แหละ พี่แกไม่หล่ออารายนะ แต่ท่าทางพี่แกกวนตีนดี ตัดผมทรงบ๊อบเท แต่ยาวกว่านิด ใส่กางเกง
เด๊ปแดง หลุดตูดๆ ตลกๆฮาๆ กูชอบ พี่แกเขาชื่อพี่เบน อยู่คณะนิเทศ แต่ท่าทมางจะมีแฟนแล้ว (มีรูปๆ)เฮ้อ ...
สรุปที่กูไป กทม. มา 4วัน 3 คืน กูเบื่อและเซงโคด มันเหมือนไม่ใช่ตัวกูยังไงก้อไม่รู้ แต่ยังไงกูก้อต้อง
พยายามปรับตัวช่ายม่ะ กูคิดอยู่เสมอว่า 4 ปี เป็นเวลาแค่แป๊ปเดียว กูทรมานแค่แป๊ปเดียว จิงมั๊ยมึง????
***ปัจฉิมลิขิต***
+กุคิดถึงพวกมึงจิงๆนะ ถึงกูไม่ได้โทหาก้อไม่ได้ปลว่ากูไม่คิดถึงมึงนะ กูยังรักและคิดถึงมึงเสมอไป
+กูต้องไปอยู่ กทม. จิงแล้ว กูบอกได้เลย กูยังไม่รับปากว่ากูจะร้องไห้รึป่าว แต่ยังไงกูก้อถอยหลัง
ไม่ได้แล้วนี่หน่า พวกมึงจะปิดโทสับกันก้อได้นะ กูรู้ ว่ากูเป็นยังไง ขอโทด+
+กูจะได้อัพอีกเมื่อไหร่น๊า แต่กูก้อจะอัพเรื่อยนะ+
+อิบอย ที่ไม่ได้เข้าไปเม้นในสเปซแกอ่ะ มันเม้นไม่ได้ ไม่รู้เป็นไร ค้างตลอดเลย อย่าน้อยใจเน้อ+
+ขอขอบพระคุณแม่ที่ไปอยู่กะกูที่ กทม. ตลอด 4วัน หนูรู้ว่าแม่เหนื่อย+
+ขอขอบพระคุณพ่อที่ไปส่งกูที่ กทม. และคอยเป็นกำลังใจให้กู (ทำกูซึ้งตั้งแต่จะออกจากบ้าน)
+ขอบใจน้องชายกู ที่โทหากู คุยกะกู แล้วตั้งใจอ่านหนังสือมากนะ จะได้ไม่เป็นแบบนี้+
+ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน ที่คอยเป็นกำลังใจให้กูนะ+
+ตอนนี้กูยังรัก เด็ก สัต.........ว.............ศาสตร์ คนเดิม ไปอยู่นั่นเรียนให้จบนะอย่าแย่กว่าเดิม
+ติดต่อหากูได้เสมอ เพื่อน+ May 28 อีกนานเท่าไหร่ ใกล้แล้วสินะ...ที่ทุกคนต้องออกไปเผชิญกับโลกแห่งความจริง ไปหาความฝันของแต่คน
ให้เจอ เช่นเดียวกะกู กูก้อต้องไปแล้วเหมือนกัน ไปเพียงคนเดียว ตามลำพัง กูรู้สึกเหงาๆตั้งแต่
กูยังไม่ได้ไปเลยเนี่ย แต่ครั้งนี้กูจะงอแงเหมือนครั้งที่ผ่านมาไม่ได้เพราะกูรู้ว่าพ่อกะแม่เสียเพื่อกูไปมาก
ยังไงกูต้องอดทนช่ายม่ะ...........วันนี้บางคนเดินทางไปมหาวิทยาลัยกันแล้ว กูรู้สึกใจหายนิดๆ
เมื่อก่อนกูเห็นคนออนเอ็ม แมร่ง เยอะโคด เด๋วนี้ เหลือคนเดียว คือกู ยังไงกูก้อขอให้พวกมึงตั้งใจ
เรียนกันมากๆนะประสบความสำเร็จในชีวิตทุกคนนะ กูสัญญาว่ากูจะไม่มีวันลืมพวกมึงแน่นอน
May 20 ~สมัครแล้วหล่ะ!!!! วันเสาที่ผ่านมากูไปสมัครเรียนมาแล้ว ไปถึงกรุงเทพราว 7 โมงกว่า มหาลัยยังไม่เปิดก้อเลยไปดูหอที่แม่ได้โอนตังมาให้ก่อนแล้ว แต่พอไปดูกูรู้สึกผิดหวัง ใจเสียขึ้นมาตะหงิดๆ หอนี้เป็นตึกที่สร้างมาแล้วมากกว่า 10 ปี เป็นหอที่เก่าพอดู รายละเอียดในห้องนะ (นึกตามนะ) พื้นห้องเป็นปูนสีแดงๆ เตียงจะเรียกเตียงก้อไม่ใช่เรียกแคร่มั้งไม่แน่ใจ 2 อันวางต่อกันให้เหมือนเป็นเตียงขนาดใหญ่ ตู้เสื้อผ้าที่มีให้ก้อเป็นตู้ที่เก่าๆแบบโบราณเลยอ่ะ โต๊ะอ่านหนังสือก้อแนวเดียวกันเลยในห้องก้อยังพอทนได้นิด กูมองหาห้องน้ำเป็นอันดับแรกเลย พอเห็นกูแทบไม่อยากอยุ่เลย มันเป็นห้องน้ำที่อยู่นอกระเบียงเวลาจะเข้าห้องน้ำทีนึงต้องเปิดประตูออกไปนอกระเบียง แล้วสภาพห้องน้ำก้อเป็นห้องน้ำเก่าๆ กระเบื้องปูพื้นก้อหลุดเป็นแผ่นๆแล้วฝักบัวที่อาบน้ำ ส้วม กูรับไม่ค่อยได้ แล้วอีกอย่างระเบียงห้องกูติดกับแฟลตทหาร เวลากูอาบน้ำเส็ดกูต้องนุ่งผ้าขนหนูผ่านเข้ามาแล้วห้องน้ำกะระเบียงกูไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยนะเนื้อที่ประมาณ40-50 ซม. น่าจะได้ กูชักไม่อยากอยู่เพราะรู้สึกแปลกๆรู้สึกว่ามันไม่ใช่ลงมาข้างล่างทำสัญญากะเจ้าของหอ เจ้าของบอกว่าต้องอยู่อย่างน้อย 10 เดือน ถึงจะย้ายออกได้เพราะไม่งั้นเงินที่แม่กูโอนไปเป็นหมื่นจะไม่คืนให้ กูรู้สึกเศร้ามากเดินออกมาจากหออย่างเงียบๆ ทีนี้ก้อถึงเวลาไปสมัครเรียนแล้ว กูก้อไปยื่นใบสมัครแล้วก้อไปสัมพาด อาจารย์ที่สัมพาดกูพยายามโน้มน้าวกูให้เรียนภาคอินเตอร์บอกให้กูลงมาถามพ่อกะแม่กูก้อลงค่ะ ลงมายืนข้างล่างสักพัก
แล้วกูก้อเข้าไปบอกว่ากุจะเรียนภาคปกติภาษาไทยแล้วกุก้ออกมา จ่ายตังแล้วก้อชวนแม่กะพ่อกลับบ้าน เพราะกูไม่อยากอยู่ กรุงเทพนานกูไม่ชอบ แต่แม่บอกว่าให้กูไปซื้อชุดนักศึกษาก่อน แต่กูไม่ค่อยจะตื่นเต้นอารายเลยกูก้อให้คนขายเขาเลือกให้กูแล้วก้อบอกให้แม่จ่ายตังกูจะกลับบ้าน แล้วแม่กะพ่อก้อพากูกลับมาถึงเมืองกาญจน์บ่ายโมงกว่า อิฮอลชวนกูไปร้านทำผมเพราะว่าเพื่อนสาวสุดสวยณัฐวรรณจะเปลี่ยนลุคส์ ไปตั้งแต่บ่ายกว่าจะทำเส็ด6โมงกว่าแต่ออกมาโอมากเปลี่ยนป้าแก่ๆให้ปิ๊งแล้วพ่อของป้าสาวคนนี้ก้อพาพวกเราทั้ง6ไปกินเอ็มเคกินกันท้องกางแล้วก้อกลับบ้าน3ทุ่มกว่า กลับมากูก้อเครียดอีกนึกถึงเรื่องที่กูไปกรุงเทพมาวันนี้กูคิดๆๆๆๆๆไปไกลว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ กูร้องไห้แค่คิดกูก้อร้องแล้วกูไม่อยากคิดต่อว่าถ้ากูไปอยู่กูจะเป็นยังไง กูร้องจนหลับ ตื่นมาวันนี้ แม่ถามกูอีกว่าเป็นอะไรลูกไม่เห็นตื่นเต้นเลย มีปัญหาอะไรรึป่าว เท่านั้นแหละ น้ำตากูมาอีกแล้ว กูก้อไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาก้อปล่อยให้กูร้องแล้วก้อบอกว่าเขาให้กูกลับบ้านทุกอาทิด แล้วก้อพูดๆอารายอีกมากมาย แต่กูรู้เลยว่าพ่อกะแม่รักกูมากแค่ไหนแล้วเขาก้อเครียดไปไม่มากกว่ากูเลย
P.S
@ พ่อจ๋าแม่จ๋าผักขอโทษนะ เงินที่พ่อกะแม่จะได้ไปใช้จ่ายส่วนตัว แต่กลับต้อมาเสียให้กับลูกไม่เอาไหนคนนี้
@ รักพ่อกะแม่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
@ สุขสันต์วันเกิดนะตั้น มีความสุขมากๆนะ
@ ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะ กูจะจดจำความทรงจำดีๆนี้ไว้ตลอดชีวิต ตลอดไป
@ ขอโทษด้วยที่อัพยาว กูอัดอั้นมาก
@ กูก้อไม่เข้าใจตัวเอง แต่กูเกลียดกรุงเทพเมืองที่ศิวิไลของใครหลายๆคน
@ อย่าสมน้ำหน้ากูอีกเลย
@ กูลืมบอกไปว่าสภาพแวดล้อม บรรยากาศแถวมหาลัยกูไม่น่าอยู่เลยมีแต่ผับและกระหรี่ กูรับไม่ได้
@ กูรู้สึกว่าทำร้ายร่างกายกูยังทนได้แต่อย่ามาทำร้ายจิตใจกูกูไม่ทน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
May 16 ยังทำใจไม่ได้.... วันนี้มาบอกเรื่องต่อเนื่องเรื่องเรียน วันนี้หม่อมแม่ได้ไปโอนเงินหอพักให้กุแล้ว จัดการให้ลูกคนนี้ทุกอย่าง....กุรู้สึกใจหายยังไม่รู้หว่ะ เหมือนกับว่ากุยังไม่พร้อมที่จะเรียน ไม่พร้อมที่จะเจอสังคมที่ไฮโซ มีคนบอกกุว่ามหาลัยที่กุจะไปมีแต่คนไฮโซ แล้วกุมันคนโลโซ กุไม่ชอบ แล้วอีกอย่างแถวนั้นก้อรู้ดีว่าสถานบันเทิงแหล่งท่องเที่ยวเยอะมากกกกกกก กุไม่ชอบที่อึกทึกคึกโครม กุต้องการความสงบถึงแม้ว่าตอนอยู่ที่นี่กุจะชอบเที่ยวก้อเหอะ แต่นึกออกมั๊ยว่าที่นั่น กรุงเทพ มันไม่ใช่ถิ่นกุ ไม่ใช่บ้านกุ คนอื่นจะคิดจะด่ายังไงกุก้อไม่รู้หรอกนะ แต่ไม่เป็นกุมึงไม่รู้ จะพูดยังไงกุก้อไม่สน ก้อกุเกลียดของกุ.....อืมมมมมม มีเรื่องอยากจะบอกทุกคนนะ จำหน้ากุไว้นะ ถ้าอีก 1 เดือน 1 ปี หรืออีก 10 ปี มาเจอกัน กุก้อยังเป็นกุคนเดิมคนนี้ ถ้ามึงมาเจอกุแล้วกุทำตัวไฮโซ ทำตัวไม่เหมือนอิผักคนนี้ กุให้มึงเอาตรีนเหยียบหน้ากุเลย กุสัญญากุจะเป็นคนเดิม แล้วยังไงติดต่อหากันบ้างนะ กุคิดถึงพวกมึงจิงๆๆ ยังไงต่อจากนี้กุต้องพยายามทำใจยอมรับมันถึงมันจะขมขื่นมากก้อเหอะ
^พีกะเอส^
# อย่าพยายามพูดกะกุเรื่องกรุงเทพให้ยากเลย กุไม่ฟัง
# ขอบพระคุณพ่อกะแม่กุมากที่เข้าใจและดีต่อกุเสมอมา พระคุณนี้ลูก
จะทดแทนบุญคุณ รักพ่อกะแม่มาก
# กุรักเพื่อนๆกุทุกคน
# ขอความกรุณาอย่าทับถมและคอยเหยียบกุให้จมดิน
แค่นี้กุก้อรู้สึกแย่พออยู่แล้ว
# เข้าใจกุหน่อยได้มั๊ย กุรู้สึกอ้างว้าง
# ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้กุ
# กุเป็นคนเลวมากไปป่ะ
# เค้ารักตัวเองนะ จ๊วบบบบบบบบบบ
May 15 ย้อนวันวาน หวัดดีจ้า วันนี้จะมาเล่าย้อนถึงวันวานวันที่ได้ทราบการประกาศผลแอด วันที่10 เวลา 5 ทุ่ม เจ๊กโทมาหากุบอกว่าผลแอดออกแล้ว กุก้อตาลีตาเหลือกตะโกนเรียกพ่อกะแม่และน้องลงมาดู ปรากดว่ากุเข้าเว็ปที่ประกาดไม่ได้คร่ะยิ่งกระวนกระวายใจหย่าย กุเลยโทไปหาเจ๊กบอกให้ดูให้หน่อย เจ๊กทำเสียงเส้ากับมาหากุ "ไม่ผ่านการคัดเลือกหว่ะ"กุก้อยังไม่แน่ใจ กลับมาพยายามเข้าเว็ปที่ประกาดใหม่แต่ก้อเข้าไม่ได้ เลยโทไปหาเจ๊กอีกครั้ง บอกให้ดูให้แน่ใจ แล้วก้อได้เสียงเส้ากับมาอีก"เหมือนเดิมหว่ะ" กุก้ออึ้งค่ะ สักพักร้องไห้ค่ะ ด้วยความที่อัดอั้น พ่อกะแม่กุก้อช่วยกันปลอบกุก้อหยุดร้องไปสักพัก โทบอกเพื่อนกุ ว่ากุไม่ติด แล้วก้อโทบอกไอซ์ กุได้คำปลอบจากไอซ์ว่า"คิดซะว่ามันไม่ใช่ของเรา"แล้วที่รักกุก้อไปกินเหล้าต่อ โทมาหากุอีกทีตี2 555+ กุก้อรู้สึกดีขึ้นมา พยายามไม่คิดอารายมาก กุไม่อยากเครียดตื่นเช้ามาพ่อกะแม่กุเรียกออกมาบอกว่าจะให้ไปเรียนที่ ม.หอการค้า กุก้อแอบเส้านิดนึง เพราะกุไม่ช๊อบไม่ชอบกรุงเทพแต่อตนนี้กุก้อต้องทำใจ ขอกำลังใจจากเพื่อนหน่อย
* กุต้องการกำลังใจอย่างแรง
* กุสงสารพ่อกะแม่กุที่ต้องมาเสียตังกับลูกไม่เอาไหนคนนี้
* กุรักพ่อแม่และเพื่อนๆของกุที่สู้ดดดดดดดด
* กุรักแฟนกุที่สู้ดดดดดดดดด
|
|
|
