ผักหวาน 的个人资料 NaStY PhUK照片日志列表更多 工具 帮助

日志


8月24日

สุดๆไปเล้ย

ผ่านมาแล้ว ทั้งวันแม่และวันเกิดแม่กู กูขอบอกว่ากูเต็มที่สุดๆกะมันไปเลย มันมีความคิด ความรู้สึกนึงมันเข้ามา กูคิดว่า กูเคยซื้อของให้คนคนๆนึงราคาเป็นพัน โดยที่ตอนนั้นกูไม่คิดเชี้ยไรเลย กูยังซื้อให้เขาได้ แล้วทำไม ตอนนี้วันเกิด วันแม่ แม่ของกูแท้ๆ ทำไมกูจะซื้อให้เขาบ้างไม่ได้ว่ะ กูโมโหตัวเองมาก ตอนนั้น แล้วกูก้อคิดว่ากูต้องทำสุดๆ เพื่อแม่บ้างแล้วหล่ะ หลังจากที่กูเคยคิดมาก เสียดายตังกับสิ่งที่ซื้อ แต่ปีนี้กูขอ วันแม่กูไปดูของมา กูได้ เป็นตุ๊กตา ตากะยายยืนข้างกันข้างล่างเป็นดอกมะลิล้อมรอบอยู่ในตู้กระจก อย่างสวยอ่ะ กูชอบ ต่อกะพี่เจ้าของร้านจนกูอ้ายอายอ่ะ แล้วกูก้อได้มันมาเป็นของขวัญวันแม่ให้แม่กู แล้วเมื่อวานวันเกิดแม่กู กูกะว่าจะกลับมาซื้อของให้แม่ แต่กลับมาฝนดันตกอีก กูเลยไม่ซื้อ แต่อีกวันกูทำเป็นออกไปดูเขาซ้อมกีฬาสีที่วิสุทธ แต่กูไปซื้อเค้กที่สเว่นเซ่นมาให้ จุดเทียนเดินมาเลย กูแอบเห็นแม่กูน้ำตาคลอ กูก้อปลื้มนะ ที่กูได้ทำสิ่งดีๆเหล่านี้ๆให้แม่ของกู กูโคดซึ้งหว่ะ.......ตั้งแต่กูกลับมาเป็นโสด....กูก้อเริ่มกลับมาสนใจคนรอบข้างมากขึ้น หลังจากที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจกันมากมาย ได้คุยกันมากขึ้น กูบอกตรงๆ เวลาที่พวกมึงมานอนที่บ้านกูกันทีไร กูไม่อยากให้พวกมึงกลับกันเลย  แล้วก้อเวลาที่ไป กทม. กูไม่อยากไปกะเพื่อนๆเพราะว่าเวลาที่ต้องจากกัน มันจะทำให้กูน้ำตาไหล กูไม่ได้เว่อนะ กูรู้สึกจิงๆ  กูเป็นคนขี้เหงา ยิ่งช่วงนี้เหงาหนักมาก ทุกวันกูต้องโทหาแม่ พ่อ น้อง คุยกันสักนิดก้อได้ ไม่งั้นกูเหงาตาย โรคใหม่ เหงาตาย ...แต่ก้อต้องทนใช่มั๊ยมึง กูอยุ่คนเดียวมาได้ตั้งหลายปี แล้วทำไมตอนนี้กูจะอยู่คนเดียวอีกไม่ได้ว่ะ จิงมั๊ย เออ..แสดงความเสียใจกะเพื่อนๆกูที่ตอนนี้กลับมาโสดเป็นเพื่อนกูอีก2 คน และก้อแสดงความยินดีกะเพื่อนกูที่มีแฟนอีก 2 คน ....พอๆๆวันนี้แค่นี้ล่ะกันเพื่อน คิดถึงมากเว้ย

 

*******ปอลอ********

        ^กูเหงาว่ะมึง^

          ^กูรัก พ่อ แม่ น้องกูที่สุด^

        ^กูรักเพื่อนวิสุทธคนเดิมของกู^

        ^อาทิดที่ผ่านมากูเนือยๆ เป็นห่าไรไม่รู้ชีวิตกู^

        ^แสดงความดีใจกะกูหน่อย กูสอบผ่าน มีนทุกตัวเยยยยยย^

        ^เพื่อนแท้ในมหลัยหายากม่ะ???????^

        ^สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดยอดดดดดดดดดด^

 

 

 

 

 

  

8月8日

เส็ดสิ้น..

          ในอาทิดที่ผ่านมา เป็นอาทิดที่กูทรมานมาก เพราะกูต้องสอบ กูบอกตามตรงในเวลาที่กูเรียนตั้งแต่อนุบาลจนถึง ม.6 9 ปี เป็นการสอบที่กูเครียดมากที่สุด เพราะเมื่อก่อนกูคิดว่า เด๋วกูตกก้อต้องมีเพื่อนกูตกเป็นเพื่อนกันอย่างน้อยหนึ่งคนล่ะว้า แต่ตอนนี้ไม่แล้วสิ ถ้ากูตกก้ออายแน่ สาดดดดดด เพราะคนอื่นเขาอาจจะผ่านกันหมดเลยก้อได้ เหลือกูโง่อยู่คนเดียว แล้วกูก้อคิดว่าทำไมกูถึงโง่ขนาดนี้ คนอื่นเขาเก่งๆกันทั้งนั้น ถึงแม้บางคนอาจจะคิดว่า ม.เอกชนจะมีเด็กเก่งเหรอ แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คนที่เข้ามา ม.เอกชน ไม่ใช่แต่เอนไม่ติดเพียงอย่างเดียว แต่เด็กเก่งๆเยอะมาก อย่างห้องกูมีเด็กซิ่ลมาจากวิดวะ ธรรมศาสตร์คนนึง แมร่ง แค่นี้ก้อทำให้กูหวั่นไหวแล้ว กูกลัวตกอยู่คนเดียว กูกลัวสายตาเพื่อนที่มองกู ว่าจะเป็นยังไง เมื่อก่อนกูอาจไม่แคร์ แต่ตอนนี้กูก้อรู้สึกขึ้นมาบ้าง 55+........แต่มันก้อผ่านมาแล้ววันที่เลวร้ายสำหรับกู สอบเส็ดกูรีบกลับบ้านเลย ทั้งที่มหาลัยกูไม่ปิดมหาลัยโลก แต่เพื่อนที่ห้องกูนัดกันหยุด ก้อดี จะได้พักเหนื่อย หยุดมาเอาความรักจากพ่อแม่และคนรอบข้างไปให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยเข้าไปเผชิญกับโลกกว้าง(เพียงลำพัง)

 

@@สุดท้าย@@

          --กูขอบคุณกำลังใจจากพ่อแม่และน้องกูที่โทให้กำลังใจกูทุกวัน ทำให้กูมีแรงสู้ต่อไป--

       --ขอบคุณกำลังใจจากคนรอบข้างที่มีให้กูเสมอมาก รักพวกมึง--

       --ขอโทษเพื่อนที่อยากพบกูที่ กทม. มันคงจะยากนิดนึง เพราะกูกลับบ้านทุกอาทิด ถ้าอยากพบกูกลับมาเมืองกาญจน์เมื่อไหร่ พบกันได้ ตลอดเวลา--

       --สักวันฉันจะดีพอสำหรับคุณ--