ผักหวาน 的个人资料 NaStY PhUK照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
6月29日 อยู่คนเดียว อาทิดที่ผ่านมากูอยู่คนเดียวแล้ว เพราะว่าพี่กูไม่เสบย กูเลยจำเป็นที่ต้องอยู่คนเดียว วันที่กูไป กทม. กูออกจากกาญจน์ตั้งแต่บ่าย2 แต่ แมร่งว่าจะถึง กทม.6โมงเย็นเข้าไปแล้ว กูเหนื่อยแบบสัดๆอ่ะ กูท้อมาก แต่กูก้อต้อปลอบตัวเองว่ายังไงกูก้อต้องอยู่คนเดียวให้ได้ จิงมั๊ยมึง? แล้ววันที่กูอยู่คนเดียว มันเกิดขึ้นตอนกลางคืนเว้ย ตัวเชี้ยไรไม่รู้แมร่งกันกู กูแพ้สิ ผื่นขึ้นหน้า ขึ้นขาแขนหมดเลย กูไม่ได้นอนเลยคืนนั้น มัวแต่เกาเป็นลิงทั้งคืน ตอนบ่ายๆโทเล่าให้แม่ฟัง แม่ก้อบอกกูว่าทำไมไม่โทหาเขา กูก้อบอกว่าจะให้โทได้ไงหล่ะตี 2 เข้าไปแล้ว แม่ก้อเลยเชิงว่าๆกูว่า วันหลังจะดึกแค่ไหน เป็นอารายก้อต้องโทหาเขา กูปลื้มมาก แม่กู ตอนเย็นกูเลยไปซื้อยาฉีดยุงมาฉีดทุกซอกทุกมุมห้อง กูฉีดแทบหมดกระป๋องอ่ะ แบบว่าให้ตายกันไปข้างไม่มึงก้อกู แต่กูว่ากูจะตายเอา แมร่งเหม็นชิบ...แล้ววันพฤหัสก้อมีไหว้ครู กูก้อคิดวางแผนว่าจะโดดแล้วกลับบ้านเลย กูว้อนบ้านอย่างแรง แต่ว่ารุ่นพี่มาบอกกูว่าเขาเช็คกิจกรรม กูเลยต้องเข้า พอเสร็จแล้วต้องซ้อมเชียร์ กูเลยโดดแมร่งมันคนเดียวเลย กลับบ้าน ไม่มองหน้ามองหลังห่าไรแล้ว ก้อกูจะกลับ แล้วทั้งพี่รหัสกูและพี่ที่เป็นคนคุมกูโทตามกูกันหย่าย กูก้อใช้วิธีตอแหลอันน้อยนิดของกูว่ากูไม่สบาย เวลาคุยไปก้อไอ แค่กๆๆๆ ไป กูตอแหลประมาณ5นาทีพี่ถึงยอมวางสายแล้วก่อนวางมีการบอกกูว่าอาทิดหน้าน้องห้ามโดดนะเพราะว่าจะซ้อมเสาและอาทิด ให้น้องช่วยพี่หน่อย กูก้อคิดว่า ฝันไปเถอะมึง กูจากลับ ยังไงกูก้อกลับ กลับมาถึงกาญจ์บ่าย2ครึ่ง แม่ชวนกูไปวัดที่เด็ก วส. บวชกัน เอานมไปถวาย กูรู้สึกอิ่มบุญมาก........เห็นมั๊ยว่ากาญจน์มีอารายดีๆเยอะแยะ ทำให้กูสบายใจด้วย กูอยากเรียนจบไวๆ กูจะได้กลับมาอยู่บ้านซะที เฮ้อ
**ปัจฉิมลิขิต**+
^^ตอนนี้หัวใจกูเต้นไม่เป็นจังหวะเลยว่ะมึง กูไม่รู้ว่ากูเป็นอาราย
^^ทำไมตอนที่กูกลับมาอยู่บ้านวันเวลามันผ่านไปเร็วจังเลยว่ะ ไม่เหมือนตอนกูอยู่ที่นู่นช้าฉิบหาย
^^ขอโทษ จี หมิว ปลั๊ก ด้วยที่ไปหาไม่ได้ เดี๋ยวเราต้องพบเจอกันอีกแน่นอน
^^อยากให้ถึงวันเข้าพรรษาไวๆ กูจะได้หยุด แล้วก้อจะแดกเหล้าเข้าพรรษา 555+
^^ขอโทษบางคนนะที่ไม่ได้ติดต่อไปบ้างเลย แต่กูคิดถึงมึงน๊า
^^มิตภาพของเราจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน เฟ้ย รักพวกมึงหว่ะ ไอสาดดดดดดดดด 6月22日 เดือนซวยๆ ตั้งแต่อาทิดที่แล้วที่กูกลับมา เรื่องซวยๆมันผ่านเข้ามาในชีวิตกูมากมายจิงๆ จนกูรับไม่ไหว กูจะเล่าให้ฟังเป็นอันดับๆเลยว่ากูไปเจออารายมาบ้าง
1.วันศุกร์ที่แล้วพ่อกูขับรถไปชนเขามา กูก้อแอบคิดว่ากูเป็นตัวซวยรึป่าววะที่กลับมาบ้านแล้วทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน วันนั้นกูร้องไห้เลย ร้องตอนที่แม่และน้องออกไปดูพ่อ แล้วเขาไม่ให้กูไปมึงคิดว่ากูเป็นตัวซวยมั๊ย???
2.วันเสา ตอนเที่ยงคืนกูอกหัก ตอนนั้นกูก้อร้อง แบบว่าฟูมฟายมากมายอ่ะ แต่ก้อได้เพื่อนช่วยปลอบใจ ขอบใจเว้ย
3.วันอาทิดแม่ไปส่งกูที่ กทม. พอแม่หันหลังกลับ น้ำตากูไหลพราก กูไม่เข้าใจตัวเองมากว่าช่วงนั้นทำไมปัญหามันต้องเข้ามาในชีวิตกูพร้อมๆกันด้วยว่ะ กูร้องนานมากๆๆ
4.วันอังคารวันที่กูไปเรียน กูไปลืมของไว้ในเซเว่น ซึ่งในนั้นมีหนังสือกับชีทที่เพิ่งซื้อมาและใบลายเซ้นรุ่นพี่ที่ให้ไปขอกันมาซึ่งจะส่งแล้ว แล้วก้อมีใบเช็คชั่วโมงที่อาจารย์สั่งหนักสั่งหนาว่าห้ามหาย แล้วกูก้อไปหาคนเดียว ไม่เจอ พี่กูเลยมาดูให้ดันเจออีกแมร่ง ก้อรอดตัวไป
5.วันพุธ เขาให้แบ่งกลุ่มทำงาน กูก้อพยายามหากลุ่มอยู่ แต่เพื่อนที่มีอยู่1 คนเนี่ยบอกว่าเด๋วก้อมี แล้วกูก้อมี แล้วอาจารย์ก้อสั่งงานกูก้อเลยบอกเพื่อน1คนนี้ว่าเด๋วกูกลับบ้านเด๋วกูไปทำเองก้อได้ แต่เพื่อน 1 คนนี้ไปบอกคนที่อยู่ในกลุ่มว่า เด๋วมันจะไปทำเอง เหมือนแบบว่าเอาหน้าอ่ะ มึงเข้าใจป่ะ กูจี๊ดมากอ่ะแต่กูก้อไม่ได้โวยวายอารายนะ เก็บเอาไว้มาระบายให้พวกมึงฟังเนี่ย
และนี่ก้อคือเรื่องราวซวยๆที่ผ่านเข้ามาในชิวิตกูพร้อมกัน ภายในเวลาแค่ 1 อาทิดเองแล้วต่อจากนี้อีกไม่รู้กี่อาทิดกูจะต้องเจออารายอีก กูจะรับมันได้มั๊ย แล้วตอนนั้นกูจะมีใครคอยอยู่ข้างๆกูมั๊ย กูบอกตรงๆช่วงนี้กูไม่ค่อยแยแสกับโลกสักเท่าไหร่ แต่กูก้อต้องยิ้มสู้กับปัญหาที่มันเดินมาหากูเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าบางครั้งกูอาจจะต้องเดินเพียงลำพังก้อตาม......
++ปล.++
*ขอบคุณหมิวมากนะที่วันนั้นรับฟังกู ถึงแม้ว่ามึงจะหลับไปแล้วแต่มึงก้อยังฟังกู ซึ้งมึงจิงๆ*
*ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อนะที่คอยเป็นกำลังใจให้กูตลอดเวลา*
*จะมีใครอยู่ข้างกูอีกมั๊ย*
*บางทีความรู้สึกเจ็บเราก้อต้องซ่อนมันไว้ข้างในแล้วยิ้มออกมา ถึงแม้ว่าบางครั้งยิ้มนั้นจะไม่ค่อยจริงใจก้อตาม แต่กูอยากบอกว่า กูทำได้แค่นี้ก้อบุญแล้ว*
*กูต้องเข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ*
*เมื่อโดนความรักทำร้ายให้กับชายชั่วปากหวาน ทิ้งไปซะวันวานลุกขึ้นมาเดินต่อ อย่าไปท้อแค่ผู้ชายคนเดียว คิดซะว่าเยี่ยวผิดทาง ผู้ชายไม่มีค่าอะไรหรอก*
6月15日 กลับมาแล้ววววว เมื่อวานกูออกเดินทางจาก กทม. ตั้งแต่ 5 โมงเย็น ระหว่างกูนั่งรถก้อมีผู้ชายมานั่งข้างกู กูก้อไม่เข้าใจ ที่มีเหลือเป็นร้อย ทำไมมึงไม่นั่ง (กูนั่งทั้งคนไม่ถึง 10 คน) เขาก้อมาชวนกูคุย ถามกู ชื่ออาราย อายุเท่าไหร่ กูเริ่มไม่ไว้วางใจ แล้วยังถามกูอีกว่าโทสับกูโนเกียเครื่องนี้ซื้อมาเท่าไหร่ กูไม่อยากจะบอกเลย ว่ามึงมองยังไงเป็นโนเกียว่ะ ของกูซัมซุงชัดๆ กูเริ่มระแวง กูเลยคิดจะโทสับหาเพื่อน กูคิดถึงจีจ้ก่อนกูก้อโทไป แมร่ง จีปิดเคื่องชาร์ตแบต อีกแล้ว ทีนี้กูนึกไม่ออกเลยว่าจะโทหาใคร แต่สวรรค์ทรงโปรดกู ตั้นโทหากู กูรู้สึกโล่งใจ กูก้อพยายามชวนตั้นคุยไปเรื่อยเกือบชั่วโมง ไอคนข้างๆกู สะกิดกูดิกๆๆ บอกว่า น้องคุยโทสับมากไม่ดีนะ จะทำให้ปวดหูเขาเคยคุยแล้ว ปวดหูมาก กูก้อไม่ฟังหันหน้าเข้าหน้าต่าง กูก้อคิดอีกว่ามันก้อเรื่องของกูอีกหล่ะ กูคุยของกูเป็นประจำอยู่แล้ว คุยกะตั้นไปเรื่อยๆ ไอคนนั้นมันก้อสะกิดกูเรื่อยๆเช่นกัน สักพักกูก้อวาง มันก้อคุยต่ออีกนะ น้องได้ใส่คอนแทคเลนส์ป่าว อย่าไปใส่นะ มันจะทำให้เป็นหนองในตา กูก้อพยักหน้าหงึกๆ แล้วจีก้อโทกลับมาหากูไอคนข้างๆมันเริ่มสะกิดกูอีกแล้ว ว่ามันจะลงหนองปรือ จะมีรถไปมั๊ย กูก้อบอกกูไม่รู้แล้วมันก้อพูดอีกนะ สงสัยจะตกรถ แต่ดีนะที่ไม่เจ็บ กูก้อยิ้มแหะๆ มุขควายๆ เข้าไม่เล่นกันแล้ว แล้วกูก้อหันไปคุยโทสับต่อสักพักแล้วก้อวาง กูก้อพยายามไม่หันไปมองทางมัน หันหน้ามองไปทางหน้าต่าง เผอิญว่าผ่านทุ่งนาพอดี มันก้อพูดขึ้นมาอีก บ้านน้องทำนาทำสวนรึป่าวกูก้อบอกว่า ไม่ทำ แล้วกูก้อหันกลับไป มันก้อพร่ำต่ออีกนะว่า ทุ่งนานี่สวยนะ เขียวขจีเหมือนบ้านน้องมัน อยุ่ติดริมแม่น้ำ มันก้อไปนั่งตกปลา เปิดเพลงจากโทสับน้องเครื่องละ 6พันกว่าบาทฟัง น่าสนุกเชียว จะพร่ำให้กูฟังทำไมว่ะ กูไม่อยากรู้โว้ย มันคุยแมร่งตลอดทางอ่ะ พอใกล้จะถึงบ้านมันเพิ่งคิดได้มั้งว่าที่นั่งมันเหลือเยอะ มันเลยย้ายไปตรงข้าม กูทนเบียดกะมึงมา 2 ชม. ตัวแทบติดหน้าต่าง ทำไมมึงคิดได้ฟ่ะ ไอควายเอ้ย พอกูจะลงรถอีก หันมายิ้มกะกูแล้วบอกกูว่าจะไปแล้วนะ กูล่ะเซง บอกกูทำไม มึงจะไปไหนก้อเรื่องของมึง กูไม่เกี่ยว แล้วกูก้อกลับบ้านนอน แมร่งเหนื่อยมาทั้งวันเลย กูเซง กทม.มากคนเชี้ยไรว่ะ สัดๆ
**ความในใจ**
+กูคิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะเฟ้ย+
. +กูคิดอยากอยู่ กาญจนบุรีไปตลอดชีวิต+
+ถ้ากูเสียใจ มึงจะอยู่ข้างกูป่ะว่ะ มึงเตรียมพร้อมให้ดีเลย+
+กูขอเวลาอีก 1 เดือนนะ +
+อยากซ้อมเชียร์ช่ายม่ะ ซ้อมให้ตลอดนะ+
+เคยได้ยินป่ะ ทำข้างนอกให้สดใส แต่ข้างใน ช้ำ นี่แหละกู+
6月9日 รัฐ&เอกชน ช่วงนี้กูรู้สึกว่ากูจะอัพเรื่องเรีนยกูบ่อยมาก และครั้งนี้ก้ออีกเช่นกัน หลังจากได้กลับมาอยู่ที่บ้าน กูก้อได้คิดอารายอีกมากมาย และที่กูคิดและได้คุยกะเพื่อนๆที่ส่วนมากเรีนยอยู่ ม.รัฐ กันเป็นส่วนใหญ่ กูรู้สึกอีกแล้วว่า สังคมมันต่างกันยังไงไม่รู้หว่ะ หรือว่ากูคิดไปเองก้อไม่รู้นะ แต่กูรู้สึกอ่ะ ว่าสังคม ม.รัฐ จะสนิทกันเร็วกว่า สังคม ม.เอกชน เพราะต่างคนต่างไม่ถือตัว แต่ก้อไม่รู้หว่ะ เพราะกูเพิ่งไปมาแค่ 2 วัน ต่างจากพวกเพื่อนกูเขาเรียนกันหมดแล้ว เออ กูโทไปหาอิเขียวมา มันร้องไห้เว้ย มันบอกว่ามันเหนื่อย รุ่นพี่ก้อซ้อมรับน้องจนดึกดื่น ข้าวก้ออิ่มไม่อิ่ม กูหล่ะสงสารมันจิงๆ แต่ส่วนใหญ่ช่วงนี้ เขาต้องซ้อมรับน้องกันแล้วใช่ม่ะ ซ้อมตั้งเดือนนึงแหนะ เด๋วก้อคงถึงตากูแล้วมั้ง แต่กูหวังว่ากูคงไม่โดนรุ่นพี่ว้ากนะ กูไม่ชอบ 55+ เอ กูโทหาเพื่อนช่วงนี้รู้สึกว่าจะไม่ว่างกันหมดเลย รู้ป่ะว่ากูเหงา แต่กูก้อรู้ว่าพวกมึงคงเหนื่อยจากการซ้อมกันมั้ง ยังไงก้ออย่าลืมคิดถึงกูกันบ้างหล่ะ แค่คิดก้อยังดี วันนี้พอแค่นี้หล่ะกัน พรุ่งนี้กูต้องไปเรียนจิงๆแล้ว กูยังไม่รู้วะตากรรมชีวิตกูเรย
**จากจัย**
*คิดถึงเพื่อนๆว่ะ ทุกคนเลย*
*กูจะไปเรียนแล้วนะ*
*แม่กูไปส่งอีกตามเคย*
*กูกลับบ้านวันพฤหัส กูจะโดดซ้อมได้ป่ะว่ะ*
*แฟนกูไม่มีเวลาให้หรือว่ากูคิดไปเองว่ะ กูแอบเส้าอีก*
*นู๋บอย ผักเม้นในสเปซบอยมิได้ เป็นไรไม่รู้ อย่าแอบน้อยใจนะ แล้วจะพยายามใหม่*
*Nasty Girlsยังอยุ่ครบมั๊ย กูรักพวกมึงนะ จงเจริญๆ*
6月6日 หอการค้า วันเสาที่ผ่านมากูได้ย้ายของไปที่หอแล้วเป็นอารายที่น่าเบื่อมาก ไม่มีไรทำแต่วันอาทิดแม่พากูไปหัดนั่งรถ
เผื่อเวลากลับบ้านกูจะได้นั่งกลับถูก แต่ก้อเหนื่อยอีกเช่นกันร้อนๆก้อร้อน เมืองห่าไรไม่รู้
วันที่4 มิ.ยกูต้องไปปฐมนิเทดแล้ว บอกตรงๆกูไม่รู้สึกตื่นเต้นไรเลย กูก้อไปลงชื่อ แล้วก้อเข้าไปนั่งในห้องประชุม
แล้วเขาก้อให้ถามชื่อคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เผอิญข้างๆกูเป็นผู้ชาย2คน กูก้อคิดว่าเขาคงเป็นสุภาพบุรุษถามกูก่อน
แต่ไม่ค่ะ กูกลับต้องเป็นคนถามมันก่อนทั้ง2 คนเลย อายเหี้ยไรไม่รู้ ก้องี้แหละมั้งคณะบันชี มีแต่พวกเรียบร้อย
คณะกูมี 700 กว่าคน เยอะโคด แล้วก้อแยกตามคณะก้อได้มีการเห็นหน้ากันบ้าง กูก้อมองผู้ชายก่อนเลย ไม่ได้เพราะ
ความหื่นนะ แต่กูหาผู้ชายที่เหมือนเพื่อนกู ที่เฮ้วๆ ฮาๆ แล้วกูก้อเจอ กลุ่มนึง ท่าทางจะเฮ้ว ผู้ชายคนนึงกูรู้สึก
หน้าตาคุ้นๆ หน้าคล้าย อุ้ย(เพื่อนไอซ์)+ที(เพื่อนออฟ)แล้วอีกอย่างออกแนวเหี้ยๆ ไม่หล่ออารายมาก กูชอบ
แต่วันนั้นก้อไม่มีไรมากมายกลับหอ 5 โมง เหนื่อยนะทั้งๆที่แค่นั่งฟังทั้งวัน เบื่อๆด้วย แม่กูก้อดูแลกูเต็มที่
วันที่สองวันนี้น่าจะเริ่มมีกิจกรรมอารายมากขึ้น ก้อมีนะ ให้รู้จักเพื่อนมากขึ้น ก้อทำให้กูได้มองเพื่อนที่อยู่ห้องเดียว
กะกูออกเป็น 2 แบบ คือ 1. พวกที่เรียบร้อย หวานๆ นิ่ม แทน
ตัวเองว่าเค้า กูรู้สึกฟังแล้วแสลงหูไงไม่รู้ เพราะเพื่อนกูไม่เคยพูดเยี่ยงนี้กะกู กูก้อรู้สึกแปลก ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วพวกที่ 2.เป็นพวกที่พูด อัธยาศัยดี แต่เป็นคุณหนูหน้าใสๆ เด็กกรุงเทพ ว่างั้น กูก้อรู้สึกอีก ว่า
คุณหนูเหรอ มันก้อไม่ใช่กู ก้อกูพูดเหน่อหนิ แต่การพูดเหน่อนี้กูไม่รู้สึกอายไรเลย จยเพื่อนกูบอกว่า
มึงอายบ้างเหอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอช่วงบ่ายก้อเขาห้องประชุมอีก เพราะว่าจะมีกิจกรรม ให้บูมแต่ละคณะ
แต่ละกลุ่ม ก้อร้องๆเต้นๆเหมือนตามเคย แล้วก้อ
มีพิธีบายสี กูนั่งจนเมื่อยอ่ะ กว่าจะเส็ด พอ6โมงเย็นจะปล่อยกลับแล้ว กูก้อดีใจดิ กูจะได้กลับเมืองกาญจน์แล้ว
แต่ว่าเขาให้มีการลอดซุ้มอีก กูก้อแอบคิดว่า เดี๋ยวกูต้องเปื้อนแน่เลย แต่ไม่ค่ะ มีซุ้มให้กูลอดจิง แล้วก้อมีที่ฉีดผ้า
ใส่น้ำมาคอยฉีดพวกกูอยู่ 2-3 กระบอก โอ้ย เปียกจิงๆ (ประชด) แค่นี้แหละ การลอดซุ้ม คือกูอยากถามว่า
เสียเวลาทำซุ้มเพื่อ.....ให้กูเดินผ่านไปดีๆดีกว่าป่ะ แต่รุ่นพี่ก้อน่ารักดี หน้าตาดีกันแทบทุกคน
ผู้คนที่กูมองเห็น ผู้หญิงนี่ก้อน่ารักเกือบทุกคนเลย ยกเว้นกู หน้างี้ใสๆ สวยๆ ขนาดกูเป็นผู้หญิงด้วยกัน กูยังแอบ
มองเลย น่ารักเยอะโคดๆอ่ะ ส่วนผู้ชาย ก้อมีหน้าตาดีบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นคณะอื่น พวก มนุษย์ หน้าตาดีเยอะ
พวกหล่อใสๆอ่ะ แต่กูก้อมองหาหล่อเหี้ยๆของกู ก้อมีเจอบ้างประปราย แต่น้อยนิดนึง เออ กระเทยกะเกย์นี่ก้อเยอะ
โคด แมร่งผู้ชายก้อมีน้อยอยู่แล้ว ยังจะมาเป็นกันอีกนะ กูหล่ะเซง เออ กูลืมบอกไปรุ่นพี่กูชอบรุ่นพี่คนนึง อยู่กลุ่ม
เดียวกะกูนี่แหละ พี่แกไม่หล่ออารายนะ แต่ท่าทางพี่แกกวนตีนดี ตัดผมทรงบ๊อบเท แต่ยาวกว่านิด ใส่กางเกง
เด๊ปแดง หลุดตูดๆ ตลกๆฮาๆ กูชอบ พี่แกเขาชื่อพี่เบน อยู่คณะนิเทศ แต่ท่าทมางจะมีแฟนแล้ว (มีรูปๆ)เฮ้อ ...
สรุปที่กูไป กทม. มา 4วัน 3 คืน กูเบื่อและเซงโคด มันเหมือนไม่ใช่ตัวกูยังไงก้อไม่รู้ แต่ยังไงกูก้อต้อง
พยายามปรับตัวช่ายม่ะ กูคิดอยู่เสมอว่า 4 ปี เป็นเวลาแค่แป๊ปเดียว กูทรมานแค่แป๊ปเดียว จิงมั๊ยมึง????
***ปัจฉิมลิขิต***
+กุคิดถึงพวกมึงจิงๆนะ ถึงกูไม่ได้โทหาก้อไม่ได้ปลว่ากูไม่คิดถึงมึงนะ กูยังรักและคิดถึงมึงเสมอไป
+กูต้องไปอยู่ กทม. จิงแล้ว กูบอกได้เลย กูยังไม่รับปากว่ากูจะร้องไห้รึป่าว แต่ยังไงกูก้อถอยหลัง
ไม่ได้แล้วนี่หน่า พวกมึงจะปิดโทสับกันก้อได้นะ กูรู้ ว่ากูเป็นยังไง ขอโทด+
+กูจะได้อัพอีกเมื่อไหร่น๊า แต่กูก้อจะอัพเรื่อยนะ+
+อิบอย ที่ไม่ได้เข้าไปเม้นในสเปซแกอ่ะ มันเม้นไม่ได้ ไม่รู้เป็นไร ค้างตลอดเลย อย่าน้อยใจเน้อ+
+ขอขอบพระคุณแม่ที่ไปอยู่กะกูที่ กทม. ตลอด 4วัน หนูรู้ว่าแม่เหนื่อย+
+ขอขอบพระคุณพ่อที่ไปส่งกูที่ กทม. และคอยเป็นกำลังใจให้กู (ทำกูซึ้งตั้งแต่จะออกจากบ้าน)
+ขอบใจน้องชายกู ที่โทหากู คุยกะกู แล้วตั้งใจอ่านหนังสือมากนะ จะได้ไม่เป็นแบบนี้+
+ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน ที่คอยเป็นกำลังใจให้กูนะ+
+ตอนนี้กูยังรัก เด็ก สัต.........ว.............ศาสตร์ คนเดิม ไปอยู่นั่นเรียนให้จบนะอย่าแย่กว่าเดิม
+ติดต่อหากูได้เสมอ เพื่อน+ |
|
|
