ผักหวาน 的个人资料 NaStY PhUK照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
5月28日 อีกนานเท่าไหร่ ใกล้แล้วสินะ...ที่ทุกคนต้องออกไปเผชิญกับโลกแห่งความจริง ไปหาความฝันของแต่คน
ให้เจอ เช่นเดียวกะกู กูก้อต้องไปแล้วเหมือนกัน ไปเพียงคนเดียว ตามลำพัง กูรู้สึกเหงาๆตั้งแต่
กูยังไม่ได้ไปเลยเนี่ย แต่ครั้งนี้กูจะงอแงเหมือนครั้งที่ผ่านมาไม่ได้เพราะกูรู้ว่าพ่อกะแม่เสียเพื่อกูไปมาก
ยังไงกูต้องอดทนช่ายม่ะ...........วันนี้บางคนเดินทางไปมหาวิทยาลัยกันแล้ว กูรู้สึกใจหายนิดๆ
เมื่อก่อนกูเห็นคนออนเอ็ม แมร่ง เยอะโคด เด๋วนี้ เหลือคนเดียว คือกู ยังไงกูก้อขอให้พวกมึงตั้งใจ
เรียนกันมากๆนะประสบความสำเร็จในชีวิตทุกคนนะ กูสัญญาว่ากูจะไม่มีวันลืมพวกมึงแน่นอน
5月20日 ~สมัครแล้วหล่ะ!!!! วันเสาที่ผ่านมากูไปสมัครเรียนมาแล้ว ไปถึงกรุงเทพราว 7 โมงกว่า มหาลัยยังไม่เปิดก้อเลยไปดูหอที่แม่ได้โอนตังมาให้ก่อนแล้ว แต่พอไปดูกูรู้สึกผิดหวัง ใจเสียขึ้นมาตะหงิดๆ หอนี้เป็นตึกที่สร้างมาแล้วมากกว่า 10 ปี เป็นหอที่เก่าพอดู รายละเอียดในห้องนะ (นึกตามนะ) พื้นห้องเป็นปูนสีแดงๆ เตียงจะเรียกเตียงก้อไม่ใช่เรียกแคร่มั้งไม่แน่ใจ 2 อันวางต่อกันให้เหมือนเป็นเตียงขนาดใหญ่ ตู้เสื้อผ้าที่มีให้ก้อเป็นตู้ที่เก่าๆแบบโบราณเลยอ่ะ โต๊ะอ่านหนังสือก้อแนวเดียวกันเลยในห้องก้อยังพอทนได้นิด กูมองหาห้องน้ำเป็นอันดับแรกเลย พอเห็นกูแทบไม่อยากอยุ่เลย มันเป็นห้องน้ำที่อยู่นอกระเบียงเวลาจะเข้าห้องน้ำทีนึงต้องเปิดประตูออกไปนอกระเบียง แล้วสภาพห้องน้ำก้อเป็นห้องน้ำเก่าๆ กระเบื้องปูพื้นก้อหลุดเป็นแผ่นๆแล้วฝักบัวที่อาบน้ำ ส้วม กูรับไม่ค่อยได้ แล้วอีกอย่างระเบียงห้องกูติดกับแฟลตทหาร เวลากูอาบน้ำเส็ดกูต้องนุ่งผ้าขนหนูผ่านเข้ามาแล้วห้องน้ำกะระเบียงกูไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยนะเนื้อที่ประมาณ40-50 ซม. น่าจะได้ กูชักไม่อยากอยู่เพราะรู้สึกแปลกๆรู้สึกว่ามันไม่ใช่ลงมาข้างล่างทำสัญญากะเจ้าของหอ เจ้าของบอกว่าต้องอยู่อย่างน้อย 10 เดือน ถึงจะย้ายออกได้เพราะไม่งั้นเงินที่แม่กูโอนไปเป็นหมื่นจะไม่คืนให้ กูรู้สึกเศร้ามากเดินออกมาจากหออย่างเงียบๆ ทีนี้ก้อถึงเวลาไปสมัครเรียนแล้ว กูก้อไปยื่นใบสมัครแล้วก้อไปสัมพาด อาจารย์ที่สัมพาดกูพยายามโน้มน้าวกูให้เรียนภาคอินเตอร์บอกให้กูลงมาถามพ่อกะแม่กูก้อลงค่ะ ลงมายืนข้างล่างสักพัก
แล้วกูก้อเข้าไปบอกว่ากุจะเรียนภาคปกติภาษาไทยแล้วกุก้ออกมา จ่ายตังแล้วก้อชวนแม่กะพ่อกลับบ้าน เพราะกูไม่อยากอยู่ กรุงเทพนานกูไม่ชอบ แต่แม่บอกว่าให้กูไปซื้อชุดนักศึกษาก่อน แต่กูไม่ค่อยจะตื่นเต้นอารายเลยกูก้อให้คนขายเขาเลือกให้กูแล้วก้อบอกให้แม่จ่ายตังกูจะกลับบ้าน แล้วแม่กะพ่อก้อพากูกลับมาถึงเมืองกาญจน์บ่ายโมงกว่า อิฮอลชวนกูไปร้านทำผมเพราะว่าเพื่อนสาวสุดสวยณัฐวรรณจะเปลี่ยนลุคส์ ไปตั้งแต่บ่ายกว่าจะทำเส็ด6โมงกว่าแต่ออกมาโอมากเปลี่ยนป้าแก่ๆให้ปิ๊งแล้วพ่อของป้าสาวคนนี้ก้อพาพวกเราทั้ง6ไปกินเอ็มเคกินกันท้องกางแล้วก้อกลับบ้าน3ทุ่มกว่า กลับมากูก้อเครียดอีกนึกถึงเรื่องที่กูไปกรุงเทพมาวันนี้กูคิดๆๆๆๆๆไปไกลว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ กูร้องไห้แค่คิดกูก้อร้องแล้วกูไม่อยากคิดต่อว่าถ้ากูไปอยู่กูจะเป็นยังไง กูร้องจนหลับ ตื่นมาวันนี้ แม่ถามกูอีกว่าเป็นอะไรลูกไม่เห็นตื่นเต้นเลย มีปัญหาอะไรรึป่าว เท่านั้นแหละ น้ำตากูมาอีกแล้ว กูก้อไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาก้อปล่อยให้กูร้องแล้วก้อบอกว่าเขาให้กูกลับบ้านทุกอาทิด แล้วก้อพูดๆอารายอีกมากมาย แต่กูรู้เลยว่าพ่อกะแม่รักกูมากแค่ไหนแล้วเขาก้อเครียดไปไม่มากกว่ากูเลย
P.S
@ พ่อจ๋าแม่จ๋าผักขอโทษนะ เงินที่พ่อกะแม่จะได้ไปใช้จ่ายส่วนตัว แต่กลับต้อมาเสียให้กับลูกไม่เอาไหนคนนี้
@ รักพ่อกะแม่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
@ สุขสันต์วันเกิดนะตั้น มีความสุขมากๆนะ
@ ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะ กูจะจดจำความทรงจำดีๆนี้ไว้ตลอดชีวิต ตลอดไป
@ ขอโทษด้วยที่อัพยาว กูอัดอั้นมาก
@ กูก้อไม่เข้าใจตัวเอง แต่กูเกลียดกรุงเทพเมืองที่ศิวิไลของใครหลายๆคน
@ อย่าสมน้ำหน้ากูอีกเลย
@ กูลืมบอกไปว่าสภาพแวดล้อม บรรยากาศแถวมหาลัยกูไม่น่าอยู่เลยมีแต่ผับและกระหรี่ กูรับไม่ได้
@ กูรู้สึกว่าทำร้ายร่างกายกูยังทนได้แต่อย่ามาทำร้ายจิตใจกูกูไม่ทน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
5月16日 ยังทำใจไม่ได้.... วันนี้มาบอกเรื่องต่อเนื่องเรื่องเรียน วันนี้หม่อมแม่ได้ไปโอนเงินหอพักให้กุแล้ว จัดการให้ลูกคนนี้ทุกอย่าง....กุรู้สึกใจหายยังไม่รู้หว่ะ เหมือนกับว่ากุยังไม่พร้อมที่จะเรียน ไม่พร้อมที่จะเจอสังคมที่ไฮโซ มีคนบอกกุว่ามหาลัยที่กุจะไปมีแต่คนไฮโซ แล้วกุมันคนโลโซ กุไม่ชอบ แล้วอีกอย่างแถวนั้นก้อรู้ดีว่าสถานบันเทิงแหล่งท่องเที่ยวเยอะมากกกกกกก กุไม่ชอบที่อึกทึกคึกโครม กุต้องการความสงบถึงแม้ว่าตอนอยู่ที่นี่กุจะชอบเที่ยวก้อเหอะ แต่นึกออกมั๊ยว่าที่นั่น กรุงเทพ มันไม่ใช่ถิ่นกุ ไม่ใช่บ้านกุ คนอื่นจะคิดจะด่ายังไงกุก้อไม่รู้หรอกนะ แต่ไม่เป็นกุมึงไม่รู้ จะพูดยังไงกุก้อไม่สน ก้อกุเกลียดของกุ.....อืมมมมมม มีเรื่องอยากจะบอกทุกคนนะ จำหน้ากุไว้นะ ถ้าอีก 1 เดือน 1 ปี หรืออีก 10 ปี มาเจอกัน กุก้อยังเป็นกุคนเดิมคนนี้ ถ้ามึงมาเจอกุแล้วกุทำตัวไฮโซ ทำตัวไม่เหมือนอิผักคนนี้ กุให้มึงเอาตรีนเหยียบหน้ากุเลย กุสัญญากุจะเป็นคนเดิม แล้วยังไงติดต่อหากันบ้างนะ กุคิดถึงพวกมึงจิงๆๆ ยังไงต่อจากนี้กุต้องพยายามทำใจยอมรับมันถึงมันจะขมขื่นมากก้อเหอะ
^พีกะเอส^
# อย่าพยายามพูดกะกุเรื่องกรุงเทพให้ยากเลย กุไม่ฟัง
# ขอบพระคุณพ่อกะแม่กุมากที่เข้าใจและดีต่อกุเสมอมา พระคุณนี้ลูก
จะทดแทนบุญคุณ รักพ่อกะแม่มาก
# กุรักเพื่อนๆกุทุกคน
# ขอความกรุณาอย่าทับถมและคอยเหยียบกุให้จมดิน
แค่นี้กุก้อรู้สึกแย่พออยู่แล้ว
# เข้าใจกุหน่อยได้มั๊ย กุรู้สึกอ้างว้าง
# ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้กุ
# กุเป็นคนเลวมากไปป่ะ
# เค้ารักตัวเองนะ จ๊วบบบบบบบบบบ
5月15日 ย้อนวันวาน หวัดดีจ้า วันนี้จะมาเล่าย้อนถึงวันวานวันที่ได้ทราบการประกาศผลแอด วันที่10 เวลา 5 ทุ่ม เจ๊กโทมาหากุบอกว่าผลแอดออกแล้ว กุก้อตาลีตาเหลือกตะโกนเรียกพ่อกะแม่และน้องลงมาดู ปรากดว่ากุเข้าเว็ปที่ประกาดไม่ได้คร่ะยิ่งกระวนกระวายใจหย่าย กุเลยโทไปหาเจ๊กบอกให้ดูให้หน่อย เจ๊กทำเสียงเส้ากับมาหากุ "ไม่ผ่านการคัดเลือกหว่ะ"กุก้อยังไม่แน่ใจ กลับมาพยายามเข้าเว็ปที่ประกาดใหม่แต่ก้อเข้าไม่ได้ เลยโทไปหาเจ๊กอีกครั้ง บอกให้ดูให้แน่ใจ แล้วก้อได้เสียงเส้ากับมาอีก"เหมือนเดิมหว่ะ" กุก้ออึ้งค่ะ สักพักร้องไห้ค่ะ ด้วยความที่อัดอั้น พ่อกะแม่กุก้อช่วยกันปลอบกุก้อหยุดร้องไปสักพัก โทบอกเพื่อนกุ ว่ากุไม่ติด แล้วก้อโทบอกไอซ์ กุได้คำปลอบจากไอซ์ว่า"คิดซะว่ามันไม่ใช่ของเรา"แล้วที่รักกุก้อไปกินเหล้าต่อ โทมาหากุอีกทีตี2 555+ กุก้อรู้สึกดีขึ้นมา พยายามไม่คิดอารายมาก กุไม่อยากเครียดตื่นเช้ามาพ่อกะแม่กุเรียกออกมาบอกว่าจะให้ไปเรียนที่ ม.หอการค้า กุก้อแอบเส้านิดนึง เพราะกุไม่ช๊อบไม่ชอบกรุงเทพแต่อตนนี้กุก้อต้องทำใจ ขอกำลังใจจากเพื่อนหน่อย
* กุต้องการกำลังใจอย่างแรง
* กุสงสารพ่อกะแม่กุที่ต้องมาเสียตังกับลูกไม่เอาไหนคนนี้
* กุรักพ่อแม่และเพื่อนๆของกุที่สู้ดดดดดดดด
* กุรักแฟนกุที่สู้ดดดดดดดดด
|
|
|
