เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปงานบวชพระเอมา ได้เจอเพื่อนมากมาย

สนิทบ้างไม่สนิทบ้าง แต่บรรยากาศโดยรวมไม่เลวทีเดียว ไปถึงโต๊ะจีนเต็ม!!!!

เสริมก้อนั่งว่ะ เม้าๆ เมาๆ ไปเรื่อย รู้สึกชีวอตอยากให้กลับมาเปนตอนมัธยม

อารมณ์ตอนนั้นรู้สึกได้ถึงตอนมัธยม อยากหยุดเวลาไว้ที่ตรงนั้น ได้มองใครบางคน

แค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว ไม่รู้ว่าบ้ารึป่าวนะ แต่ว่า2วันที่ไปงานบวช เป็นวันที่อยากไป

อยากไปเร็วๆ พอส่งพระเข้าโบสถ์เรียบร้อยแล้ว สีกาอย่างเราๆ ก้อควรที่จะกลับได้แล้ว

อารายเนี่ย...เวลาของชั้นกะลังจะหมดลงใช่ม่ะ หลังจากร่ำลาเพื่อนฝูง กลับกันหมดแล้ว

อารมณ์เก่าๆก้อกลับมา ทั้งที่ไม่ควรจะกลับมาเลยด้วยซ้ำ พยายามถามตัวเองว่าทำไม

ถึงเป็นแบบนี้ แต่ก้อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย...รู้สึกว่านั่งอยู่เฉยๆน้ำตาจะไหล

พยายามหาอะไรดูหาอะไรทำ แต่มันก้อไม่ช่วยเลยสักนิด เอางี้ นอนเลยดีกว่าจะได้หมดเรื่องราว

ตื่นมาจะได้ลืม ไม่เป็นแบบนั้นสิ พอหลับตาเท่านั้น ความทรงจำเก่าๆย้อนกลับมาหมด

น้ำตาที่พยายามไม่ให้มันออกมา ก้อพรั่งพรูกันออกมาโดยไม่มีการนัดเลย อารายของกูว่ะเนี่ย

ในที่สุดเราก้อต้องเป็นฝ่ายร้องไห้อีกแล้วหรือเนี่ย? ทำไมอารมณ์แบบนี้ต้องเจ็บทุกครั้งไป

เวลาไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลยรึไง เฝ้าถามตัวเอง........

 

 

****ทำไมต้องเป็นแบบนี้

*****ทำไมทำกันแบบนี้

******ทำไมไม่เลือกสักอย่างว่าจะไปหรือกลับมา

*******ทำไม ทำไม ทำไม คำถามนี้ก้องอยู่ในหู